KOŚCIÓŁ PW. ŚW. BARBARY W KOLANOWICACH

Historia kościoła

Drewniany kościół z 1678 roku wyróżnia się niezwykłą historią. Początkowo został wybudowany w Opolu, poza dawną Bramą Bytomską, na terenie obecnego placu Wolności, w sąsiedztwie filharmonii. Powstał w miejscu zniszczonego klasztoru bernardynów oraz kaplicy ufundowanej przez książąt w 1473 roku. Świątynia należała do franciszkanów, jednak po sekularyzacji zakonu w 1811 roku została sprzedana mieszkańcom Kolanowic.

Po rozebraniu kościoła jego drewnianą konstrukcję przeniesiono do nowej lokalizacji i ponownie złożono, bez użycia gwoździ. Rok później, w 1812 roku, świątynię ponownie konsekrowano. Przylegającą do niej wieżę pełniącą funkcję dzwonnicy dobudowano w 1978 roku. Obecnie kościół należy do parafii w Osowcu-Węgrach.

Architektura i wyposażenie

Świątynia została wykonana w konstrukcji zrębowej. Tworzą ją krótko zakończone trójbocznie prezbiterium z zakrystią, nawa na planie kwadratu oraz późniejsza, murowana kruchta. Nad kruchtą pierwotnie znajdowała się nadwieszona galeria chóru muzycznego. Cały budynek od zewnątrz otaczają soboty.

W prezbiterium zachowało się pozorne sklepienie kolebkowe, natomiast nawę przykrywa bogato polichromowany strop belkowany. Wnętrze utrzymane jest w stylu barokowym z wyraźnymi elementami sztuki ludowej.

Na wyposażenie składa się barokowy ołtarz główny z obrazami św. Barbary i Ukrzyżowania oraz dwa boczne ołtarze z drugiej połowy XVII wieku, ozdobione przedstawieniami Matki Bożej z Dzieciątkiem i św. Bartłomieja.

Na dwóch rzeźbionych słupach wspiera się chór muzyczny, który przechodzi w emporę. Parapety chóru i empory zdobi cykl dwunastu scen z legendy o św. Barbarze, datowany na XVII i XVIII wiek. We wnętrzu znajduje się również ambona z końca XVIII wieku, obok której umieszczono niewielką nadwieszoną emporę.

Wśród zachowanych obrazów z XVII i XVIII wieku szczególną uwagę zwraca przedstawienie „Typus Ecclesiae”, ukazujące Kościół triumfujący nad herezją, a także obraz Matki Bożej Bolesnej z herbem książąt von Liechtenstein i podpisem F. Wojciechowskiego z 1895 roku.