Visit Opolskie - Portl regionalny województwa opolskiego

Małych kościół parafialny p.w. św. Wawrzyńca zbudowano w roku 1711. Nawa i wieża zostały zbudowane z drewna, jednak maja różną konstrukcję. Nawa - zrębową, wieża zaś słupową. Najważniejsze zabytki we wnętrzu kościoła to przede wszystkim neobarokowa polichromia oraz bogate wyposażenie: ambona, chrzcielnica oraz rzeźby świętych z XVIII i XIX w..

Kościół Trójcy Świętej w Baldwinowicach - drewniano-murowana świątynia znajdująca się przy trasie z Namysłowa do Kępna, jedna z najstarszych w powiecie namysłowskim.

Najstarsze elementy kościoła (prezbiterium i zakrystia) powstały przed 1414 i są murowane z cegły. Drewniana nawa konstrukcji zrębowej pochodzi z 1592, a wieża konstrukcji słupowej z II połowy XVII wieku. Szersza, dolna część wieży (szerokości nawy), posiada zadaszenie, wyższa i węższa nakryta jest ośmiobocznym dachem namiotowym, krytym gontami. Dachy nad nawą i prezbiterium są siodłowe, także kryte gontem - nad zakrystią przedłużono dach z prezbiterium.

Wnętrze kościoła nakryte jest płaskim stopem, natomiast w zakrystii znajduje się sklepienie kolebkowe. Na belce tęczowej umieszczono barokową grupę Ukrzyżowania. Ołtarz główny - późnobarokowy - przedstawia koronację Matki Boskiej, natomiast ołtarz boczny z początku XVI wieku to tryptyk z św. Anną Samotrzecią. Inny zabytkowy element wyposażenia to ambona z przełomu XVI i XVII wieku.

Kościół w Obórkach istniał już od XIV wieku, przejęty w czasach reformacji przez protestantów. Obecny powstał w XVI wieku i został przebudowany w 1685 roku, zaś wieżę dobudowano w 1755 roku. Do 1945 w rękach ewangelików. Obecnie świątynia należy do Kościoła Polskokatolickiego.

Obiekt stanowi połączenie różnych technik architektonicznych:  prezbiterium posiada konstrukcję szkieletową, wypełnioną drewnem i gliną, szersza od niego nawa ma konstrukcję częściowo zrębową, a częściowo sumikowo-łątkową.

Do kościoła przylega od południa kruchta o konstrukcji szkieletowej z wypełnieniem ceglanym. Do północnej ściany prezbiterium przylega murowana zakrystia o konstrukcji ceglano-kamiennej. Kwadratowa wieża po stronie zachodniej, wzniesiona w konstrukcji szkieletowej, oszalowana drewnem i zwieńczona baniastym hełmem gontowym.

We wnętrzu do dziś zachował się strop pokrytą piękną polichromią XVI-wieczną w formie kasetonów, rozet i ornamentów roślinnych. W środku również ambona z 2 poł. XVII w. z malowanymi wizerunkami Ewangelistów, chrzcielnica kamienna z XVI w. o kształcie kielicha. Kościół otoczony jest murem z kamienia polnego.

Kościół w Krzywiczynach został wzniesiony w 1623 r. przez cieślę Krzysztofa Bittnera, co upamiętnia napis na belce tęczowej. W zespole form architektonicznych wyróżnia się wieża, przechodząca w górnej kondygnacji z kwadratu w ośmiobok, nakryta ośmiobocznym daszkiem namiotowym. Podobnie jak w innych kościołach ewangelickich wnętrze wypełniają empory, podparte słupami. Ołtarz klasycystyczny z ok. 1800 r..

Źródło: Kluczborsko-Oleska Lokalna Organizacja Turystyczna

Kościół pw. Trójcy Świętej, parafialny. Data pierwszej lokalizacji świątyni nieznana. Pierwsza zachowana wzmianka mówi o wybudowaniu kościoła z początkiem  XVI w. „na miejscu dawniejszego”. W latach 1570-1660 pełnił on funkcję kościoła dla katolików parafii w Parzymiechach, gdyż kościół tamtejszy zamieniono na zbór kalwiński. W następnych wiekach przechodził kolejne modernizacje oraz dobudowywano mu kaplice. Orientowany, drewniany o konstrukcji zrębowej z wieżą czołową o konstrukcji słupowo-ramowej. Nakryty dachem siodłowym wspólnym dla całego korpusu kościoła, krytym gontem. Ściany zewnętrzne szalowane, wieża kryta dachem namiotowym, czterospadowym z latarnią i wieżyczką na sygnaturkę umieszczoną nad „tęczą”, nakrytą hełmem ostrosłupowym. Wewnątrz – ołtarz główny brokowy z XVII w.

Kościół drewniany wybudowany w 1770 roku, o konstrukcji mieszanej – słupowej i zrębowej.

Kościół jest orientowany, salowy, bez wyodrębnionego prezbiterium z nawy, zamknięty dwubocznie. Z boku duża zakrystia z lożą lokatorską na piętrze. Kruchta od frontu nawy. Jednokalenicowy dach jest kryty pomalowaną na czerwono blachą z wieżyczką w centralnej części zwieńczoną cebulastym hełmem blaszanym z latarnią. Dookoła nawy blaszany okap wzorowany na sobotach.

Kościół filialny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny (parafia Chocianowice), wzmiankowany w 1447 r. zbudowany w 1688 r., orientowany, konstrukcji zrębowej, z wieżą konstrukcji słupowej o ścianach nieznacznie pochyłych, oszalowanych deskami. Całość nakryta dachem gontowym. Ołtarz główny i ołtarze boczne barokowe i rokokowe.

Kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny wzmiankowany był już w 1386 r., obecny prawdopodobnie konsekrowany w 1517 r., był wielokrotnie przebudowywany.
W latach 1677-1821 był filią parafii w Zdziechowicach, od 1934 r. jest ponownie kościołem parafialnym. Orientowany, o konstrukcji zrębowej, z wieżą czołową o konstrukcji słupowej. Zewnętrzne ściany szalowane, dach siodłowy kryty gontem. Nad nawą sześcioboczna wieżyczka na sygnaturkę nakryta baniastym hełmem pokrytym blachą. Wieża szalowana, nakryta dachem namiotowym podbita gontem. Ołtarz główny barokowy z rzeźbami świętych z XVII w., obrazy z XVIII w.: Chrystus z krzyżem i Chrystus w glorii, inne obrazy współczesne. Droga krzyżowa z XIX wieku. Dzwon odlany w 1606 r. we Wrocławiu z polskim napisem.

Źródło: Kluczborsko-Oleska Lokalna Organizacja Turystyczna

Kościół drewniany w Bąkowie pw. Wniebowstąpienia NMP należy do najstarszych i najbardziej interesujących w rejonie kluczborskim. Zbudowany na przełomie XV/XVI wieku, ok. 1550 r. został przejęty przez protestantów i przebudowany; od 1945 r. ponownie katolicki. Kościół późnogotycki, orientowany, konstrukcji zrębowej, na podmurowaniu ceglanym oszalowanym deskami. Wieża konstrukcji szkieletowo-słupowej. W kościele zachowały się polichromie ścienne z XVI wieku ze scenami Zwiastowania, Wniebowstąpienia i Zesłania Ducha Św. Prawdziwą perełką jest ołtarz główny – najstarszy na Śląsku tryptyk gotycki z 1370 r. /wysokość 2,97 m./. Wykonany został jako ołtarz maryjny, należący do kręgu Madonn na Lwie. Został przeniesiony do Bąkowa najprawdopodobniej z kościoła minorytów w Opolu po sekularyzacji zakonu w 1810 r. Odnowiony w całości w 1913 r. Rzeźbiony z malowanymi skrzydłami, część środkowa trójdzielna, pośrodku koronacja Matki Bożej zwieńczona ażurowym baldachimem z dwoma muzykującymi aniołkami. Poniżej kwatera z obrazem Ostatniej Wieczerzy malowana na desce z kartuszami herbowymi rodziny v. Seidlitz i v. Stertz, pod nim fryz gotycki z okrągłymi medalionami, w których są pelikany i walczący lew (symbol cnót). Po bokach części środkowej dwunastu apostołów. Na skrzydłach malowane postacie świętych niewiast. Na lewym święte: Cecylia i dwie męczennice Rozalia i Angela z Foligno, Urszula, Helena, Weronika i niewiasta z mieczem, na prawym święte: Katarzyna, Dorota, Małgorzata, Barbara, Agnieszka, Apolonia, Jadwiga, Elżbieta i Magdalena, na odwrocie ornament z wici roślinnej z XVII wieku. Na uwagę zasługuje także barokowa ambona z XVIII wieku oraz epitafia drewniane Elżbiety v. Frankenberg z malowidłem wotywnym i polskim napisem z 1676 roku. W 1614 roku do kościoła nabyto dzwon odlany przez Jakuba Goetz we Wrocławiu. W czasie II wojny światowej został odstawiony do hamburskiej składnicy dzwonów i znajduje się dziś w ewangelickim kościele w Fulda /Niemcy/. Drewniany kościół w Bąkowie do dziś służy wiernym i jest jedynym kościołem katolickim we wsi.

Źródło: Kluczborsko-Oleska Lokalna Organizacja Turystyczna

Kościół powstał ok.  1639 r. W 1838 r. drewniana wieża została zastąpiona murowaną. W  1991 r. pożar zniszczył dach kościoła i część wyposażenia wnętrza. Wyremontowany w 1993 r.  Drewniany kościół jednonawowy, konstrukcji słupowo – ramowej. Orientowany. Prezbiterium mniejsze od nawy, zamknięte trójbocznie z murowaną piętrową zakrystią z boku. Murowana wieża na planie kwadratu jest zwieńczona blaszanym dachem piramidalnym. Dach dwukalenicowy, kryty blachą. Wnętrze otynkowane. Strop płaski. Chór muzyczny z barokowym prospektem organowym z XVIII w. Ambona z poł. XVII w. Chrzcielnica z p. XVIII w. Zachowana płyta nagrobna (Ewa Poser) z 1611 r. z postacią zmarłej.

Poewangelicki kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny z 1580 r. Gotyckie prezbiterium z XV w. W XVII w. we wnętrzu kościoła wybudowano drewniane empory. W rękach katolików od 1945 r. - obecnie jako kościół filialny parafii w Pogorzeli. W 1963 r. odkryto polichromię w prezbiterium z początku XV wieku przedstawiającą Pokłon Trzech Króli, sceny z Ukrzyżowania, Świętego Jerzego i oblicze Chrystusa.

Kościół szachulcowy o nawie konstrukcji słupowo – ramowej. Murowane gotyckie trójboczne prezbiterium z boczną zakrystią. Z boku nawy kaplica pogrzebowa. Wieża drewniana konstrukcji słupowe zwieńczona ośmiobocznym gontowym hełmem iglicowym. Dach jednokalenicowy, kryty gontem. Wewnątrz również późnorenesansowa ambona z 1614 r. o gotyckiej podstawie z ok. XV w. oraz późnobarokowa figura anioła z XVIII w. trzymającego misę kamiennej chrzcielnicy z ok. 1500 r.

Poewangelicki kościół w Radomierowiach z lat 1786-90 został w 1945 przejęty przez kościół katolicki. Kościół szachulcowy o konstrukcji słupowo – ramowej, salowy, orientowany, bez wyodrębnionego prezbiterium z nawy, zamknięty prostokątnie. Od frontu wieża szachulcowa z kruchtą w przyziemiu zwieńczona gontowym hełmem w kształcie dzwonu osadzonym na ośmiobocznym walcu. Jednokalenicowy dach czterospadowy kryty gontem. Wewnątrz zachowana empora, połączona z chórem muzycznym z prospektem organowym z ok. 1790 r., wsparta na ośmiu drewnianych słupach, podtrzymujących strop belkowy i dzielący wnętrze na trzy części. Ołtarz główny rokokowo – klasycystyczny z ok. 1790 r., pierwotnie ambonowy. Obecnie ambona postawiona oddzielnie. Chrzcielnica z k. XVIII w.

1. Został wzniesiony z fundacji bpa Karola Ferdynanda Wazy w latach 1688-92. Jest pierwszą jezuicką budowlą sakralną na Śląsku. Z ołtarza głównego do naszych czasów zachowała się jedynie część górna. Polichromię w kościele wykonał nyski malarz Karol Dankwart – autor polichromii w bazylice jasnogórskiej.

Kościół pw. Wszystkich Świętych istniał już w 1447 r. Po jego pożarze w 1519 r. wzniesiono nowy. Obecny drewniany kościół parafialny zbudowano w 1599 r. Jest to kościół o konstrukcji zrębowej, orientowany, wieża budowana w konstrukcji słupowej o ścianach pionowych, nakryta dachem czterospadowym o wypukłych połaciach, nad nawą i prezbiterium dach siodłowy. Ściany na zewnątrz podbite gontem, od północy niskie soboty wsparte na słupach.

Kościółek w polu – jest to odpustowy kościół pw. Znalezienia Krzyża Świętego i MB Częstochowskiej zbudowany w 1873 r. na miejscu XVII-wiecznej kapliczki.  Położony ok. 1,5 km przed zabudowaniami Sidziny polecany szczególnie dla zakochanych, bowiem magia tego kościółka skłoniła nie jedną niewiastę do powiedzenia sakramentalnego „tak”.

Jest to niewielki kościół filialny parafii św. Jakuba, niegdyś należący do jezuitów. W 1372 r. Anna, wdowa po mieszczaninie nyskim Hanco Isenecherze, sfinansowała budowę niewielkiej kaplicy pod wezwaniem Bożego Ciała przy nieistniejącej już dziś Bramie Celnej. Ok. 1434 r. kaplica została rozbudowana do rozmiarów niewielkiego kościółka i wyposażona w dwa ołtarze. Świątynia została przekazana jezuitom w 1624 r. przez bpa wrocławskiego, arcyksięcia Karola Habsburga.

Kościół - według projektu Jana Kotuli wybudował w latach 1978-1981 ks. Prałat Franciszek Spilla, duszpasterz dębskiej parafii. Zbudowany został w stylu nowoczesnym, a poświęcony ku czci Św. Anny i Św. Jadwigi 18 października 1981 roku. W tym samym czasie powstał też nowy cmentarz. Kaplicę cmentarną wybudował pierwszy proboszcz ks. Jerzy Gallus, który pracował tu od 1982 roku, aż do śmierci w 1992 roku.Przy kościele działa chór parafialny oraz schola. Proboszczem parafii jest ks. Rufin Grzesiek.

Wybudowany w 1659 r. z fundacji bpa Leopolda Wilhelma z Asyżu,  w tradycyjnym stylu kapucyńskim określanym jako barok toskański. Charakteryzuje go surowość formy, redukcja przesadnych ozdób i dekoracji.