Visit Opolskie - Portl regionalny województwa opolskiego

Na jednym z najwyższych wzniesień ziemi brzeskiej (181 m n.p.m) wznosi się barokowy kościół pw. św. Jana Chrzciciela. Wzmianki o nim pochodzą z 1255 r. Początkowo własność  joannitów.

Od 1207 do 1810 r. Łosiów był siedzibą komturstwa zakonu maltańskiego. Obecny kościół zbudowany został w latach 1703-1731. Mimo przebudowy zachowały się fragmenty murów gotyckich.

Wewnątrz kościoła odnajdujemy barokowe wyposażenie oraz iluzjonistyczne polichromie, a także liczne krzyże maltańskie.

W pobliżu kościoła znajduje się kamienna, barokowa, jedna ze starszych na Śląsku, figura św. Jana Nepomucena (1709 r.). Pod ogrodzeniem kościelnym w 1999 r. została ustawiona pamiątkowa tablica ustawiona z napisem: Podwaja własne życie kto przeszłość rozważa podpisana przez mieszkańców Łosiowa i okolic.

Kościół wzniesiony został w latach 1700-1702 z ciosanego drewna modrzewiowego na kamiennej podmurówce i jest przykładem barokowego monumentalizmu. Architektoniczny rozmach jest przejawem typowego dla baroku monumentalizmu. Sklepienia kolebkowe, pięć bogatych ołtarzy, liczne obrazy i freski oraz barwna polichromia. Szczególnie cenny ołtarz główny o bogatej snycerce ołtarz szkaplerzny z obrazem mistrza Fahnrotha z Wrocławia, przedstawiającym Królową Niebios z Dzieciątkiem.

Kościół w Dańcu powstał w 1982 roku. Zbudowany został w miejscu, w którym kiedyś stała szkoła podstawowa. Budowniczym kościoła był ks. Hubert Szdzuj, długoletni proboszcz raszowskiej parafii. Pierwszą mszę w kościele św. Józefa odprawił, 1 listopada 1982 r., ks. biskup Wieczorek. Obecnie proboszczem parafii, do której należą miejscowości Daniec i Raszowa jest ks. Korneliusz Wójcik.

Kościół powstał w roku 1559 i dopiero w 1937 roku został przeniesiony do Przewozu z Gierałtowic.

Kościół jednonawowy o konstrukcji zrębowej, nieorientowany. Prezbiterium jest mniejsze od nawy, zamknięte trójbocznie z zakrystią na osi. Wieża w dolnej kondygnacji murowana, a w górnej drewniana z kruchtą w przyziemiu o konstrukcji słupowej jest zwieńczona blaszanym dachem namiotowym. Dwukalenicowy dach jest kryty blachą z wieżyczką na sygnaturkę, która jest zwieńczona blaszanym hełmem i latarnią.

Kościół (eksponat muzealny) przeniesiony z Gręboszowa k/Namysłowa; modrzewiowy o konstrukcji zrębowo-wieńcowej; zbudowany w 1613 roku przez protestantów, później użytkowany prze katolików; po II wojnie światowej opuszczony; wewnątrz unikatowe epitafia chłopskie z kaplicy cmentarnej z Ligoty Górnej.

Kościół św. Krzyża na placu Zamkowym, wzniesiony przez jezuitów w latach 1734-1739, z dwuwieżową fasadą z 1856 r. Wybitny zabytek późnego baroku, z iluzjonistycznymi polichromiami na sklepieniu i ścianie ołtarzowej, wykonanymi w latach 1739-1745 przez Jana Kubena (odnowionymi w końcu lat 90-tych XX w.). Wystrój bogaty, jednolity stylowo, rokokowy ok. 1750 r. Renesansowy obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem z ok. 1530 r. Przed kościołem dwie barokowe figury z 1722 r. - św. Judy Tadeusza i św. Jana Nepomucena.

Źródło: Atrakcje turystyczne Śląska Opolskiego, wyd. Oficyna Piastowska

Kościół pw. św. Leonarda, parafialny. Data budowy nieznana, pierwsza wzmianka w dokumentach pochodzi z XVI w. – przed 1522r., 1668 – pierwszy opis, 1797 – generalny remont. W latach 1971-1974 gruntownie przebudowany. Orientowany, drewniany o konstrukcji zrębowej. Zewnętrzne ściany kościoła  szalowane, dach siodłowy pokryty gontem. Wieża czołowa, budowana na planie kwadratu o konstrukcji słupowej i lekko pochylonych ścianach, przykryta dachem namiotowym, czterospadowym, krytym gontem. Specyfika budowy architektonicznej oraz wystrój wnętrza powoduje, że budowla ta zaliczana jest do kościołów typu  „wieluńskiego”. W ołtarzu głównym tryptyk późnogotycki z Matki Boskiej z Dzieciątkiem, św. Leonardem i św. Małgorzatą. Pozostałe ołtarze poświęcone św. Katarzynie i św. Mikołajowi (późny barok).

Źródło: Kluczborsko-Oleska Lokalna Organizacja Turystyczna

Kościół pw. św. Marcina, parafialny. Pierwsze wzmianki o tym kościele pochodzą z 1312 r., budowla płonęła jednak kilkakrotnie, ostatni raz w 1817 r., kiedy to z pożaru ocalało tylko prezbiterium. Zamienione na kapliczkę, służyło mieszkańcom przez 20 lat. Obecny kościół pochodzi z Trzcinicy, po rozebraniu go i przewiezieniu w 1837 r. został zmontowany w Żytniowie przez cieślę Jakuba Ośródkę. Orientowany, drewniany o konstrukcji zrębowej. Zbudowany na planie krzyża z nawą główną, dwoma kaplicami i prezbiterium. Zewnętrzne ściany szalowane, dach siodłowy kryty gontem. Nad prezbiterium mała sześcioboczna wieżyczka na sygnaturkę, zwieńczona cebulastym hełmem, całość pokryta blachą. W poł. XIX w. wybudowano dzwonnicę i wyposażono kościół. Na szczególną uwagę zasługuje 29 obrazów z XVIII i XIX w., najstarszy św. Stanisława z 1772 r. Wystrój wnętrza barokowy z elementami rokoka. Świątynia w Żytniowie to jedyny w Polsce drewniany kościół posiadający krypty, w niej groby rodziny Sieradzkich. Kościół posiada także podziemny ganek łączący go z plebanią i miejscowym dworem.

W 1947 r. wybudowano nową dzwonnicę. Obok kościoła grota z figurą św. Bernadety i tablicą informującą o pobycie w parafii w 1971 roku Kardynała Karola Wojtyły, późniejszego papieża Jana Pawła II.

Źródło: Kluczborsko-Oleska Lokalna Organizacja Turystyczna

Kościół wybudowano w 1702 w Komprachcicach. Jest konstrukcji zrębowej, z wieżą budowaną na słup, co było dość częstym przypadkiem w drewnianych kościołach. Wnętrze stanowi trójboczne, zamknięte prezbiterium, do którego przylega zakrystia oraz szersza, prostokątna nawa z kruchtą. Nad częścią nawy znajduje się chór organowy, który podtrzymują dwa filary. Wnętrze nakryte płaskimi stropami. Od zewnątrz ściany obite są gontem, podobnie jak dachy siodłowe. Nad nawą znajduje się wieżyczka z sygnaturką, zakończona cebulastym hełmem. Po przeniesieniu kościoła w 1941 do Ochódz kościół został umieszczony na podmurówce.

 Wnętrze kościoła zawiera wiele cennych obiektów. Na belce tęczowej znajduje się późnogotycki krucyfiks z XVI wieku z manierystycznymi rzeźbami świętych Piotra i Pawła z XVII wieku. Prawdopodobnie rzeźby pochodzą z poprzedniego kościoła. Główny ołtarz jest barokowy - powstał na początku XVIII wieku na potrzeby obecnej świątyni. W części środkowej umieszczono rzeźbę patrona kościoła - św. Marcina, a po bokach świętych Grzegorza i Mikołaja. W bocznych bramkach znajdują się rzeźby świętego Floriana oraz Jana Nepomucena. Z tego samego okresu ołtarze boczne - świętego Józefa i Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. Zabytkami są również ambona i chrzcielnica z XVIII wieku oraz barokowa szafka na oleje, znajdująca się w zakrystii.

Kościół pw. św. Marii Magdaleny zbudowany został w 1680 r., był wówczas filią parafii w Oleśnie. Od 1911 r. jest kościołem parafialnym, gruntownie odnowiony w latach 1955- 1959. Orientowany, drewniany o konstrukcji zrębowej, z wieżą konstrukcji słupowej. Zewnętrzne ściany kościoła podbite gontem, dach siodłowaty również pokryty gontem. Ściany wieży pochyłe, szalowane; u góry izbica, nakryta ośmiobocznym dachem namiotów. Nad nawą czworoboczna wieżyczka na sygnaturkę. Obraz Matki Boskiej z XVII w., Stacje Drogi Krzyżowej z XIX w. o charakterze ludowym. Pozostałe wyposażenie kościoła współczesne.

Źródło: Kluczborsko-Oleska Lokalna Organizacja Turystyczna

Kościół filialny pw. św. Marii Magdaleny. Do 1757 stanowił filię parafii Sternalice, potem do 1775 filię Biskupic, następnie filię Kościelisk, a od 1896 r. do chwili obecnej ponownie jest filią parafii w Biskupicach. Zbudowany w 1679 r., orientowany, o konstrukcji zrębowej, posiada wieżę czołową konstrukcji słupowej. Całość na podmurowaniu. Ściany kościoła na zewnątrz oszalowane, dachy siodłowe, kryte gontem. Wieża nakryta ośmiobocznym dachem namiotowym. Ołtarz oraz wystrój rokokowo-klasycystyczny, obrazy z XVIII wieku: Matki Boskiej Częstochowskiej, Anioła Stróża i św. Marii Magdaleny. Rzeźby o cechach baroku wykonane w stylu ludowym: św. Jana Nepomucena, św. Franciszka z Asyżu.

Źródło: Kluczborsko-Oleska Lokalna Organizacja Turystyczna

Drewniana, barokowa świątynia, jednonawowa, o konstrukcji zrębowej, na podmurowaniu kamiennym,  została wzniesiona w 1524, przebudowana w 1748. Kościółek znajduje się na wzniesieniu, w centralnym miejscu wsi. W latach 1524-1701 należał do protestantów, po czym przeszedł w ręce katolików. Trójbocznie zamknięte prezbiterium, ze znajdującą się przy nim zakrystią, z lożą kolatorską na piętrze. Chór muzyczny, posiadający prosty parapet, jest wsparty na 4 słupach z głowicami. Od frontu znajduje się wieża o konstrukcji słupowej, której ściany nieznacznie zwężają się ku górze. W przyziemiu jest wtopiona w nawę z kruchtą. Dachy o charakterze siodłowym, pokryte gontem. Dach prezbiterium przechodzi nad zakrystię. Nad nawą znajduje się ośmioboczna wieżyczka na sygnaturkę, wykończona barokowym hełmem, pokrytym gontem. Drzwi od frontu klepkowe, wraz z zabytkową, XVIII-wieczną wkładką zamka przybierającą postać żołnierza.

Kościół jest orientowany, usytuowany na niewielkim wzniesieniu, jednonawowy, o konstrukcji zrębowej (wieńcowej). Fundamenty z granitu na zaprawie wapiennej. Ściany kościoła wykonane są z belek ciosanych o konstrukcji wieńcowej bez ostatków. Dach drewniany trójstolcowy pokryty gontem. Wieża drewniana, na podstawie kwadratu. Kościół w Michalicach swoim wyglądem wyraźnie różni się od pozostałych kościółków drewnianych ziemi namysłowskiej i okolic (które charakteryzowały się naleciałościami pruskimi), związane jest to z jego polskim charakterem.

Kościół pw. św. Mikołaja. Data budowy nieznana, pierwsza wzmianka z 1679 r., był wtedy filią Gorzowa Śl., następnie musiał ulec zniszczeniu, gdyż kolejna wzmianka z 1792 r. mówi o ponownym wzniesieniu tego kościoła z fundacji hrabiego Karola Zygmunta von Aulock. Od 1956 r. jest filią parafii w Kozłowicach. Orientowany, drewniany o konstrukcji zrębowej z wieżą czołową o konstrukcji słupowej. Zewnętrzne ściany kościoła szalowane, dach siodłowy o jednej kalenicy, kryty gontem. Wieża nakryta czterospadowym, namiotowym dachem, krytym gontem z niewielkim cebulastym zwieńczeniem. W tęczy nawy belka z rzeźbioną grupą Ukrzyżowania, barokowa. Ołtarz późnobarokowy, ambona rokokowo-klasycystyczna, obraz Chrystusa w Ogrójcu z pocz. XIX w. i Stacje Drogi Krzyżowej o charakterze ludowym z ok. 1850 r.

Źródło: Kluczborsko-Oleska Lokalna Organizacja Turystyczna

Kościół pielgrzymkowy pw. św. Rocha; zbudowany w 1658 roku w lesie na miejscu pochówku ofiar zarazy; drewniany o konstrukcji zrębowej; prezbiterium zwrócone ku północy; otoczony dookolnie sobotami; od południa zewnętrzny ganek z wejściem na chór muzyczny; wyposażenie wnętrza barokowe.

Kościół filialny pw. św. Rocha. Wybudowany na wzgórzu, nieopodal Olesna, w miejscu gdzie schroniła się garstka mieszczan, którzy przeżyli zarazę w 1708 r., w wyniku której ¾ mieszkańców poniosło śmierć. Jest kościołem wotywnym, z fundacji miasta Olesna. Orientowany, konstrukcji zrębowej, całość na podmurowaniu. Ściany zewnętrzne kościoła nad sobotami podbite gontem. Częściowo  otoczony jest  sobotami, nie posiada wieży. Dach siodłowy, kryty gontem z drewnianą smukłą wieżyczką na sygnaturkę, zwieńczoną hełmem z iglicą, na chorągiewce data 1710 – rok ukończenia budowy kościoła. Ołtarz główny, barokowy, z ośmioma rzeźbami i obrazem patrona chroniącego od zarazy – św. Rocha i widokiem miasta Olesna w tle, współczesne ołtarze boczne barokowe, z obrazami z XVIII wieku. Droga krzyżowa z XIX wieku. Zabytkowe przedmioty liturgiczne z XVIII i XIX wieku (świecznik mosiężny, lichtarze cynowe).

Źródło: Kluczborsko-Oleska Lokalna Organizacja Turystyczna

Kościół murowany, pochodzący z XIV wieku. Poewangelicki (od 1534 do 1945). Odbudowany po zniszczeniach wojennych. Zachowane polichromie ścienne.

Kościół filialny pw. św. Wawrzyńca zbudowany został w 1686 r. (data ta jest umieszczona na belce tęczowej wspartej na ozdobnie wyrzynanych kroksztynach). Prezbiterium nakryte jest pozornym sklepieniem kolebkowym, zaś nawa stropem kasetonowym. We wnętrzu uwagę zwraca ołtarz barokowy z połowy XVII w.

Kościół pw. św. Wawrzyńca jest kościołem filialnym parafii Wysoka. Pierwszy kościół wzmiankowany w 1408 r., kolejny wzniesiono w latach 1560-1580, obecny odbudowany w 1706 r. Orientowany, o konstrukcji zrębowej z wieżą czołową o konstrukcji słupowej. Zewnętrzne ściany kościoła podbite gontem. Wieża o pochyłych ścianach, szalowana nakryta jest czworobocznym hełmem. Dach siodłowy kryty gontem. Kościół częściowo otaczają soboty wsparte na słupach, również kryte gontem. Ołtarz główny, figury i wystrój barokowe, najstarszy element wystroju to gotycki krucyfiks. Wnętrze kościoła w latach 50-tych otrzymało nową polichromię.

Źródło: Kluczborsko-Oleska Lokalna Organizacja Turystyczna