Visit Opolskie - Portl regionalny województwa opolskiego

XVII-wieczny jednonawowy kościół o konstrukcji zrębowej. Orientowany, zbudowany na podmurówce z cegły. Dwukalenicowy dach kryty gontem. W centralnej części drewniana wieżyczka czworoboczna, kryta dachem piramidalnym. Wewnątrz późnorenesansowy tryptyk w ołtarzu głównym pochodzący z 1603 r. przedstawiający scenę ukrzyżowania Chrystusa. Uwagę zwracają znajdujące się w kościele barokowe rzeźby Matki Boskiej i św. Jana Ewangelisty oraz krzyż i dwa mosiężne lichtarze empirowe.

Kościół pielgrzymkowy pw. św. Anny; zbudowany w r. 1687 roku przez cieślę z Poręby; drewniany o konstrukcji zrębowo-wieńcowej z kaplicami; otoczony dookolnie sobotami; wewnątrz znajdują się barokowe ołtarze i ciekawe rzeźby świętych. W 2005 roku kościół doszczętnie spłonął. Odbudowany ponownie służy wiernym.

Kościół pw. św. Antoniego z Padwy. Zbudowany w Łomnicy na przełomie XVI/XVII w. jako kościół filialny parafii Wysoka, w dokumentach kościelnych wzmiankowany już w 1586 r.
W 1917 r. przeniesiony do Sowczyc, gdzie również pełnił funkcję kościoła filialnego parafii Łomnica. Po wybudowaniu w Sowczycach nowej świątyni, od 1962 r. jako kościół cmentarny. Orientowany, o konstrukcji zrębowej, na nowszym podmurowaniu. Zewnętrzne ściany kościoła oszalowane, dach siodłowy o jednej kalenicy. Wieżyczka na sygnaturkę czworoboczna, nakryta wysokim dachem namiotowym, krytym gontem z silnie wywiniętym okapem przy prezbiterium. Ołtarz i ambona barokowe, Stacje Drogi Krzyżowej z 1849 r., figury i obrazy w stylu ludowym.

Źródło: Kluczborsko-Oleska Lokalna Organizacja Turystyczna

Kościół poewangelicki, pierwotnie pw. Św. Trójcy (obecnie pw. św. Apostołów Piotra i Pawła), wzmiankowany w 1376 r., w 1530 r. przejęty przez protestantów. Obecny kościół pochodzi z 1788 r. Od 1945 r. katolicki. Kościół drewniany orientowany, konstrukcji zrębowej z wieżą konstrukcji słupowej, na podmurowaniu z cegły. Wnętrze nakryte jest stropem płaskim z fasetami. W ołtarzu głównym: tryptyk gotycki z końca XV w. Obok kościoła zachował się nagrobek wystawiony w 1780 r. przez generała majora Karola Adolfa Augusta v. Eben u. Brunnen, murowany z cegły w wyjątkowym kształcie piramidy.

Źródło: Kluczborsko-Oleska Lokalna Organizacja Turystyczna

Zabytkowy kościół z 1759 roku w Zakrzowie Turawskim jest filią parafii w Ligocie Turawskiej. Kościół jest budowlą o konstrukcji zrębowej i obejmuje prostokątną nawę i wyodrębnione prezbiterium. Kwadratowa wieża łączy się z korpusem kościoła od zachodu i jest zwieńczona cebulastym hełmem.. Wokół kościoła niskie podcienie tzw. Soboty.
Wewnątrz zabytkowe wyposażenie, w tym barokowa chrzcielnica z XVIII w., gotycka figura Matki Boskiej z Dzieciątkiem z XIV w.

Kościół filialny pw. św. Barbary; pierwotnie wzniesiony w 1678 roku za murami obronnymi w Opolu; po sekularyzacji w 1810 roku zakupiony przez mieszkańców wsi, odbudowany w Kolanowicach i poświęcony w 1812 roku; drewniany o konstrukcji zrębowej; od zachodu domurowana krucjata; otoczony sobotami; wyposażenie wnętrza barokowe; ludowo-barokowe malowidła ze scenami z legendy o św. Barbarze.

Kościół filialny pw. Św. Bartłomieja. Zbudowany w 1762 r., o konstrukcji zrębowej na podmurowaniu z wieżą konstrukcji słupowej. Ołtarz główny i wyposażenie pochodzą z XVII i XVIII wieku.

Kościół należy do parafii Wniebowzięcia NMP w Gościęcinie.

Kościół wybudowano w 1661 q odnowiono w 1880, w miejscu drewnianej kaplicy z 1594, także noszącej wezwanie św. Brykcjusza. Fundatorami byli Marta i Marcin Wolff - magister sztuk wyzwolonych i filozofii, właściciel wolnego sołectwa w Gościęcinie. Usytuowano go poza wsią, na niewielkim wzniesieniu. W sąsiedztwie znajduje się źródło (studnia św. Brykcjusza), któremu przypisuje się właściwości lecznicze, oraz dawna pustelnia (sprzed 1870), zamieniona obecnie na schronisko, a także dwie kaplice - neoromańska z 1870 oraz poświęcona poległym w Wielkiej Wojnie z 1916.

Źródła kultu św. Brykcjusza w tej okolicy nie są do końca znane - być może przywieźli go koloniści z Flandrii w XIII wieku. Prawdopodobnie wzrost ruchu pątniczego do źródła był przyczyną budowy obecnego kościoła.

Świątynia jest orientowana, konstrukcji zrębowej na podmurówce. Wzniesiono ją na planie krzyża o trójbocznie zamkniętych ramionach i części zachodniej, dłuższej od pozostałych, z niewielką kruchtą. W północnej części umieszczono zakrystię, wydzieloną niską ścianką. Prostokątne drzwi wejściowe posiadają stare okucia. Zewnętrzne ściany pokryto gontem, podobnie jak dachy o konstrukcji siodłowej, na niższych kalenicach z wielobocznymi połaciami. Pośrodku znajduje się ośmioboczna wieżyczka na sygnaturkę z baniastym hełmem i latarnią, zwieńczona krzyżem.

Wnętrze kościoła nakryte jest pozornymi sklepieniami kolebkowymi. W tęczy znajduje się barokowy krzyż z Chrystusem. Wyposażenie ołtarza głównego (obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem) i rzeźb świętych pochodzi z XVII wieku, podobnie jak barokowa, marmurowa płyta nagrobkowa. W bocznym ołtarzu umieszczono obraz św. Brykcjusza autorstwa Jana Bartela z 1896. Z tego samego roku pochodzi obraz przedstawiający chrzest Jezusa w Jordanie. Chór muzyczny wsparto na czterech słupach.

Kościół pochodzi z 1610. W 1748 świątynia została przebudowana, pozostając w niezmienionym kształcie do dnia dzisiejszego. Z XVIII wieku zachowało się w drewnianej budowli mnóstwo zabytków: ambona z czterema ewangelistami, świeczniki ławkowe, feretron z wizerunkiem świętej Anny oraz obraz Gloria Krzyża. Najstarszym zabytkiem w kościele jest fragment kamiennej chrzcielnicy z początków XIV wieku, oraz rzeźby gotyckie: św. Jadwigi z ok. 1400 i Matki Boskiej Bolesnej z ok. 1500

Kościół został  wybudowany w stylu barokowym, orientowany, jednonawowy, o konstrukcji zrębowej, na podmurowaniu, z wieżą słupową, złączona z nawą. Prezbiterium zamknięte trójbocznie, przylegającą zakrystią, z lożą kolatorską na piętrze. Nawa pokryta stropem płaskim, natomiast w prezbiterium strop zaokrąglony po bokach. Od zachodniej części do nawy przylega kwadratowa wieża z bocznymi przybudówkami. Chór muzyczny wsparty na 2 słupach, z prostym parapetem zdobionym w części środkowej. Ściany świątyni, z zewnątrz są szalowane, natomiast wejścia i okna zwieńczone spłaszczonym łukiem. Dachy siodłowe, kryte gontem, przechodzą na zakrystię i kruchtę. Nad nawą znajduje się ośmioboczna wieżyczka wraz z latarnią oraz ostrosłupowym daszkiem gontowym. Dach wieży, łączący się z dachem nawy, posiada kształt namiotowy. Wejście do kościółka znajduje się pod wieżą z ozdobnym nadprożem. Drzwi zdobi wykładka zamka w kształcie postaci ludzkiej. Pozostałe wejścia do świątyni posiadają drzwi klepkowe z okuciami.

Ewangelicki kościół drewniany, orientowany, konstrukcji zrębowej i sumikowołątkowej na podmurowaniu ceglanym, z wieżą konstrukcji słupowej. Przebudowany w 1822 r. To budowla, w której spełnione zostały postulaty sakralnego budownictwa protestanckiego. Kościół salowy bez wydzielonego prezbiterium z emporami wzdłuż ścian południowej, północnej i zachodniej. We wnętrzu ołtarz ambonowy, regencyjno–rokokowy z amboną z XVII w., organy klasycystyczne (ludowe), polichromowane w 1831 r. Zwracają uwagę liczne epitafia drewniane i kamienne.

Źródło: Kluczborsko-Oleska Lokalna Organizacja Turystyczna

Kościół poewangelicki z początku XIX wieku, pierwotnie w podkluczborskim Kostowie. W 1977 przeniesiony do Malni, obecnie pełni funkcję tzw. „kościoła górnego” (niejako pod nim znajduje się kościół parafialny pw. Podwyższenia Krzyża Świętego.

Drewniany kościół konstrukcji zrębowej. Mniejsze prezbiterium od nawy, zamknięte trójbocznie. Kruchta od frontu. Wieża nadbudowana nad nawą, konstrukcji słupowej. Zwieńczona barokowym hełmem blaszanym z latarnią. Dach dwukalenicowy, kryty gontem. Wnętrze wyłożone boazerią. Zachowana empora i chór muzyczny wsparte na słupach. Strop płaski. Murowana dzwonnica, kryta gontowym daszkiem.

Kościół Sw. Jacka wybudowany na początku XVIII w., konstrukcji szkieletowej - jedyny tego typu obiekt w powiecie kluczborskim. Salowy z transeptem i kwadratową wieżą od zachodu, kryty gontem. Wewnątrz późnobarokowy ołtarz ambonowy, a także empory.

Źródło: Atrakcje turystyczne Śląska Opolskiego, wyd. Oficyna Piastowska

Kościół drewniany w Miechowej jest kościołem filialnym parafii Kostów. Jego patronem jest św. Jacek Odrowąż. Zbudowany jako kaplica w 1529 r., w 1628 roku został przebudowany z fundacji Baltazara von Frankenberga, właściciela Proślic, Ciecierzyna i Miechowej. Ma konstrukcję zrębową. Kościół był odnawiany w latach: 1753, 1911 i 1941. 1958, 1997, 1998 i 1999. Ponowny remont przeprowadzono w 2005 i 2006 r. Uwagę zwiedzających przyciąga jednolite renesansowe wyposażenie w tym: ołtarz architektoniczny z obrazem Sądu Ostatecznego, chrzcielnica i ambona o bogatej dekoracji architektonicznej, zdobiona malowanymi postaciami świętych Piotra i Pawła oraz czterech Ewangelistów. Kościół usytuowany jest na wzniesieniu poza wsią, w otoczeniu pięknych starych lip.

Źródło: Kluczborsko-Oleska Lokalna Organizacja Turystyczna

Kościół parafialny pw. św. Jadwigi, dawniej pw. św. Walentego; usytuowany w kręgu starych dębów; zbudowany w 1711 roku; hełm baniasty na wieży z roku 1930; drewniany o konstrukcji zrębowej; wieża z izbicą, transpet utworzony przez kaplicę, nad zakrystią loża kolatorska; wyposażenie wnętrza barokowe; strop i ściany ozdobione odkrytą w 1971 roku ciekawą polichromią z XVIII wieku, która przedstawia m.in. słynną "bierdzańską śmierć".

Kościół z 1730 r., do 1929 był pw. Podwyższenia Krzyża Świętego. Po przebudowie i przekształceniu w 1929 otrzymał wezwanie św. Jadwigi.

Drewniany kościół o konstrukcji zrębowej został wybudowany na planie krzyża. Prezbiterium jest mniejsze od nawy, zamknięte trójbocznie z bocznymi, piętrowymi zakrystiami. Wieża od frontu o konstrukcji słupowej i ścianach pochylonych ku górze z  kruchtą w przyziemiu, zwieńczona hełmem ostrosłupowym. Dach dwukalenicowy.. Stropy kolebkowe. Chór muzyczny o prostym parapecie, wspartym na dwóch słupach. Wyposażenie głównie z 1 poł. XVIII w. W świątynii znajduje się kryptę z grobem Johanna von Eichendorff.

Wybudowany 1852 r. na miejscu poprzedniego, który spłonął w wielkim pożarze jaki miał miejsce w Skorogoszczy w 1835 r. Zbieranie środków na odbudowę kościoła, jak i sama budowa trwała 17 lat, w trakcie tego czasu parafianie korzystali z gościnności kościoła ewangelickiego w Skorogoszczy. W 1852 roku kożystali już z nowej świątyni, którą zbudowano w stylu neoromańskim. Kościół ten istnieje do dziś i jest najokazalszą budowlą Skorogoszczy dominującą w pejzażu tej starej i wielowiekowej osady. Jest to świątynia trójnawowa wymurowana z cegły z prostokątnym prezbiterium o sklepieniu kolebkowo−krzyżowym. Od zachodu posiada prostokątną wieżę, w górnej, znacznie węższej kondygnacji, jest ona ośmioboczna ze strzelistym charakterystycznym dachem.
          W wyniku działań wojennych w 1945r. budynek kościelny, organistówka i plebania uległy uszkodzeniu. Trud powojennych duszpasterzy (min. ks. P. Ozimka CMM) oraz parafian przyczynił się do wyremontowania swojej parafialnej świątyni.

Kościół wybudowany w 1751 r., jednonawowy o konstrukcji zrębowej, orientowany, o prezbiterium mniejszym od nawy. Jednokalenicowy dach kryty gontem z barokową wieżyczką na sygnaturkę, zwieńczoną hełmem z latarnią i krzyżem. Ołtarz główny w stylu regencyjnym z 2 poł. XVIII w., zaś ambona wczesnobarokowa z XVII w. z płaskorzeźbami.

Kościół filialny pw. Św. Jana Chrzciciela, zbudowany został na przełomie XVII/XVIII wieku, wieżę dobudowano w 1818 r. Jest to klasyczny kościółek drewniany zbudowany w konstrukcji zrębowej, o malowniczych połaciach dachu, wzbogaconych nad nawą sześcioboczną wieżyczką na sygnaturkę, nakrytą baniastym hełmem.
W Wędryni znajduje się pięknie położony zespół dworsko-pałacowy.

Już w średniowieczu istniał w Gołkowicach kościół drewniany. Od połowy XVI w. użytkowany przez protestantów. Obecny, zbudowany w miejscu poprzedniego, także drewniany, orientowany o charakterystycznej konstrukcji zrębowo – słupowej powstał w latach 1766-67. W środku zobaczymy ołtarz główny barokowy typu architektonicznego, barokową ambonę i dwie chrzcielnice.

Źródło: Kluczborsko-Oleska Lokalna Organizacja Turystyczna

Pierwszy kościół drewniany w Biskupicach zbudowany ok. 1567 r. został zniszczony w 1588 r. Obecny kościół filialny pw. św. Jana Chrzciciela (należący do dawnej parafii Polanowice) wzniesiono w 1626 r. Budowniczym był cieśla Hans Hase. Jest to kościół orientowany o konstrukcji zrębowej, z wieżą konstrukcji szkieletowej z 1777 r., nakrytą dachem namiotowym, gontowym. Prezbiterium ze ścianą prostą, przy nim od północy zakrystia z lożą kolatorską na piętrze, otwartą do wnętrza szerokim prostokątnym wycięciem. Chór muzyczny i empory wzdłuż bocznych ścian nawy wsparte na czterech słupach z głowicami. Do dnia dzisiejszego zachowały się epitafia chłopskie zawieszone na emporach. Znajduje się tu ołtarz główny późnobarokowy z pierwszej połowy XVIII wieku, architektoniczny z posągami Chrystusa Zbawiciela, Mojżesza i dwoma aniołami oraz kartuszami herbowymi. Należy zwrócić uwagę na późnorenesansową chrzcielnicę z ok. połowy XVII w.

Źródło: Kluczborsko-Oleska Lokalna Organizacja Turystyczna