Visit Opolskie - Portl regionalny województwa opolskiego

Cmentarz żydowski w Paczkowie został założony w pierwszej połowie XIX w. Znajduje się poza granicami miasta, w pobliżu obecnego sztucznego zbiornika Paczkowskiego, za terenami wodociągowymi.
Podczas II wojny światowej Niemcy zdewastowali cmentarz. Po wojnie lokalna ludność rozgrabiła większość nagrobków.

Na powierzchni około 0,5 ha nie zachował się żaden nagrobek. Na terenie cmentarza rośnie las. Pomiędzy gestymi krzakami można odnaleźć podmurówki oraz fragmenty rozbitych nagrobków. Cmentarz jest zdewastowany i zaniedbany.

źródło: www.sztetl.org.pl

Cmentarz żydowski w Pokoju znajduje się przy ul. Kolejowej. Według tablicy umieszczonej na jego terenie, cmentarz został założony w 1780 roku. Do dziś na jego terenie zachowało się kilkadziesiąt pomników, wykonanych w formie obelisków i macew. Widoczne są też liczne betonowe obramowania zniszczonych grobowców. Epitafia nagrobne sporządzone są w językach niemieckich i hebrajskim. Zdobienia pomników najczęściej stanowią motywy florystyczne, w formie wici roślinnych. Na niektórych płytach widoczne są ślady polichromii - do takich nagrobków należy między innymi macewa Riwy córki Kasriela, na której zachowały się resztki złotego barwnika. Cmentarz jest ogrodzony drewnianym płotem, lecz brama nie jest zamknięta.

Z drogi asfaltowej należy zjechać w lewo i kierować się w stronę nieczynnej linii kolejowej, następnie iść wzdłuż tej linii, przedrzeć się przez krzewy, przejść tory. Cmentarz jest obok starego dużego domu poniemieckiego. To wyjątkowo urokliwe miejsce na skraju lasu

źródło: www.kirkuty.xip.pl/pokoj, tekst: K. Bielawski

Cmentarz żydowski w Praszce powstał przy obecnej ul. Kardynała Stefana Wyszyńskiego, u podnóża Wzgórz Brunatnych. Nieznana jest dokładna data jego założenia. Zbigniew Szczernik z muzeum Praszce w wypowiedzi opublikowanej w 1999 r. na łamach "Nowej Trybuny Opolskiej" tak opowiada o tej nekropolii: "Trudno jednoznacznie określić, z jakiego okresu pochodzi cmentarz. Głowili się nad tym wielcy historycy i nie ustalili konkretnej daty. Pozostałe do dziś macewy pochodzą z XIX i XX w. Ostrożnie mogę więc powiedzieć, że cmentarz powstał w drugiej połowie XIX wieku. Jednak mogę się mylić".

Wiadomo, że cmentarz był otoczony kamiennym murem, teren porastały brzozy, a przez środek biegła szeroka aleja. W latach II wojny światowej naziści zniszczyli cmentarz. Kamienie z muru posłużyły do utwardzenia dróg do okolicznych wsi.

W dniu 12 sierpnia 1942 roku podczas likwidacji getta w Praszce, na cmentarzu Niemcy rozstrzelali siedemnastu Żydów. Maria Wicher w swej pracy magisterskiej, zatytułowanej "Żydzi w Praszce. Dzieje, kultura, stosunki z innymi mieszkańcami we wspomnieniach praszkowian" przytacza fragment zeznań Bronisławy Łuckiej, świadka tych tragicznych wydarzeń: "Z okna widziałam, że na cmentarzu żydowskim, tak zwanym Kirchofie, odbywa się egzekucja Żydów. Widziałam to z odległości nie większej niż pięćset metrów. Widziałam, że był wykopany rów, a nad tym rowem w dwóch rzędach stali Żydzi: kobiety, mężczyźni i jedno dziecko. Kilku z nich znałam z nazwiska, na przykład rodzeństwo Swerków, Ruhę, Leję Złotą. Według tego, co ja widziałam, do Żydów strzelało czterech żandarmów. Strzelali oni do ofiar z tyłu. Nazwisk żandarmów nie znam, w posterunku często się bowiem zmieniali. (.) Od jednej salwy wszyscy Żydzi padli do rowu. Zwłoki pomordowanych zostały pochowane w rowie przez innych Żydów zdolnych do pracy, na polecenie Niemców". Znane są personalia większości ofiar tej egzekucji. Byli to: rodzina Neuman - osoba dorosła, córka i noworodek; małżeństwo Goldrat - 38-letni mężczyzna wraz z żoną; Wilczek Szmir, lat 35; Złota - kobieta w wieku 50 lat; Szwarcbot - lat 65; Najmark - mężczyzna w wieku 65 lat; Kromołowski, Szellug, Bratman Siola, Skorupa, malżeństwo Swizek (Swiźnik?), oboje w wieku 50 lat. Po wojnie na zbiorowym grobie odsłonięto tablicę z następującym napisem: "Tu spoczywają zwłoki siedemnastu osób narodowości żydowskiej, zamordowanych w dniu 12 sierpnia 1942 r. przez hitlerowców w czasie likwidacji getta w Praszce. Cześć ich pamięci. Koło ZBOWiD w Praszce".

W latach dziewięćdziesiątych minionego wieku wśród lokalnych społeczników, między innymi członków Towarzystwa Przyjaciół Praszki narodziła się idea restauracji cmentarza. Zamierzano uporządkować teren nekropolii, zasiać trawę, a z płyt nagrobnych wznieść pomnik. Niestety, dziś ta nekropolia zdaje się dogorywać w cieniu pobliskiego sanktuarium maryjnego. Wśród drzew u podnóża wzgórza można odnaleźć kilkaset macew lub ich fragmentów, ułożonych jedna na drugiej. Teren jest zaśmiecony, widać liczne ślady częstych libacji. Nasz korespondent tak opisał to miejsce: "Horror. Dawno nie widziałam na kirkucie takiej ilości butelek po alkoholu, puszek, niedopałków i innych śmieci. Obraz przygnębiający. Napisałam list do księdza z pobliskiej parafii. To wstyd, by proboszcz nie potrafił młodym na kazaniu wytłumaczyć, że cmentarz to miejsce święte dla każdej religii".

tekst: K. Bielawsk, źródło: www.kirkuty.xip.pl/praszka

Cmentarz żydowski w Skorogoszczy (ul. Świerczewskiego) został założony prawdopodobnie w XIX w.
Podczas II wojny światowej Niemcy zdewastowali cmentarz. Wybudowano wówczas na nim bunkier obronny. Na przełomie stycznia i lutego 1945 r. teren cmentarza był miejscem walk.

Na powierzchni 0,4 ha zachowały się jedynie fragmenty siedmiu rozbitych nagrobków z inskrypcjami w języku hebrajskim.
Teren cmentarza jest zdewastowany i porośnięty drzewami oraz krzewami^.

źródło: www.sztetl.org.pl

Cmentarz żydowski w Strzelcach Opolskich  został założony około 1830-1840 r. Znajdował się on poza ówczesnymi granicami miasta, przy drodze do Gogolina, w bezpośrednim sąsiedztwie chrześcijańskiego cmentarza.
Podczas II wojny światowej Niemcy zdewastowali teren cmentarza. W latach 60-tych XX w. ówczesne władze miasta wyraziły zgodę na oficjalne zamknięcie nekropolii. Nie zachowało się ogrodzenie, ani żadne nagrobki. Obecnie znajduje się w tym miejscu skwer i parking samochodowy przed Bankiem Spółdzielczym.

źródło: www.sztetl.org.pl

Cmentarz żydowski w Wołczynie (ul. Byczyńska) został założony w 1833 r. Znajduje się on w odległości 2 km od miasta, przy drodze do Byczyny. Niektóre źródła błędnie podają, że jest to cmentarz w Brzezinkach, jednak w rzeczywistości jest on położony na granicy pomiędzy Wołczynem a wsią Brzezinka. Właściwa lokalizacja to Wołczyn, gdyż należał on do społeczności żydowskiej z tego właśnie miasta. Ostatni znany pochówek odbył się w 1913 r. Podczas II wojny światowej Niemcy zdewastowali cmentarz.

Na powierzchni 0,2 ha zachowały się 33 stojące nagrobki. Najstarszy nagrobek pochodzi z 1833 r. i należy do Jakoba Josefa Kafila (zmarły 14 IX 1833 r.). Na uwagę zasługuje sześć grobów rodziny Ungerów, nagrobek Samuela Dallmana i tablica nagrobna Handola Zimmermana^[1.1]. Macewy posiadają inskrypcje w języku niemieckim i hebrajskim. Być może większa ilość macew leży przykryta warstwą ziemi.

W 2004 r. cmentarz został uporządkowany i otoczony nowym ogrodzeniem.

źródło: www.sztetl.org.pl

Ta najładniejsza i najciekawsza przyrodniczo dolina rzeczna w regionie posiada malownicze, naturalne meandry i starorzecza. Na uwage zasługuje aleja dębów błotnych oraz jedyne w południowej Polsce torfowisko węglanowe.

Owiany licznymi legendami budynek jest, obok murów obronnych i kościoła warownego, głównym symbolem Paczkowa. Dom Kata to budynek o charakterystycznym wyglądzie, wzniesiony metodą muru pruskiego, stojący niedaleko rynku, tuż za Wieżą Nyską. Powstał w XVIII wieku i według podań mieszkał w nim paczkowski kat wraz z rodziną. Przemawia za tym także jego usytuowanie w pobliżu cmentarza i pierwszej szubienicy. Legenda głosi, że w samym Paczkowie oprawca nie wykonywał wyroków, bo zostałby zlinczowany przez mieszkańców.

Źródło: Urząd Miejski w Paczkowie

Według inskrypcji umieszczonej w elewacji frontowej zbudowany w roku 1864. Przez wiele lat zamieszkiwany był przez ks. Jana Dzierżonia, o czym informują tablice – niemiecka z 1925, a także późniejsza w języku polskim.  Usytuowany w centrum wsi, w pobliżu kościoła, po pn. stronie ul. Kościelnej.  Murowany z cegły, obustronnie otynkowany, poszyty dachówką karpiówką.
Na planie prostokąta, o układzie kalenicowym, podpiwniczony, jednokondygnacyjny, przykryty wysokim dachem dwuspadowym.
Elewacje ujęte w narożne lizeny, otwory okienne, drzwiowe oraz blendy prostokątne. Elewacja frontowa (pd.) pięcioosiowa, z drzwiami na osi środkowej flankowanymi dwoma lizenami; powyżej, w połaci dachowej okno powiekowe. Elewacje wsch. i zach. szczytowe,  trójosiowe, z blendami na osi środkowej i parą okien zamkniętych półkoliście w zwieńczeniu trójkątnego szczytu. Od strony wsch. zachowana dekoracja okien i blendy parteru w postaci rodzaju neogotyckich  wimperg w partii nadproża. Podobna dekoracja w oknach pięcioosiowej elewacji pn.
Ochronie konserwatorskiej podlega bryła budynku, forma elewacji oraz stolarka drzwi frontowych.

W bloku śródrynkowym stoi Dom Wagi Miejskiej. Pozostał jako jedyny z budynków dawnych instytucji publicznych. Tę okazałą budowlę z 1604 r. wykonaną w stylu renesansu północnego, kiedyś bogato zdobiły malowidła i rzeźby. Do dziś pozostała figura Justitii. Po zniszczeniach 1945 r. dokonano bowiem niepełnej rekonstrukcji tego domu.

Obecnie Dom Wagi Miejskiej jest siedzibą Miejskiej Biblioteki Publicznej.

Drewniana kaplica cmentarna w Ligocie Górnej, zbudowana w 1787 roku przez cieślę Jana Kabałę. Orientowana, drewniana konstrukcji zrębowej, z wieżyczką konstrukcji słupowej. Bezpośrednio po II wojnie nie wykorzystywana, dopiero w 1974 roku dotychczas ewangelicka kaplica stała się współwłasnością katolickiej i protestanckiej parafii. Przystąpiono do remontu, który zakładał przesunięcie obiektu o 10-15 m., w celu poprawienia lokalizacji i uniknięcia wycinki starych drzew. Ze starego materiału zachowano jedynie 2 podciągi i 2 słupy podtrzymujące emporę. Również zmieniono wieżę, która poprzednio wybudowana na zachodniej ścianie kaplicy, teraz wyrasta z kalenicy dachu.

Źródło: Kluczborsko-Oleska Lokalna Organizacja Turystyczna

Kościół drewniany ewangelicki pw. św. Wawrzyńca, zbudowany został w XVI wieku w Zdziechowicach, pow. Olesno. Tam został przebudowany w 1730 r. W okresie międzywojennym został przeniesiony do Nasal. Działania wojenne przerwały rekonstrukcję i do dziś kościół pozostał bez wieży - widoczny jest tylko obrys fundamentów. Od 1945 roku użytkują go ewangelicy. Kościół posiada konstrukcję zrębową, orientowany, na podmurowaniu z cegły. W głównym ołtarzu znajduje się obraz Ecce Homo z II połowy XIX w. Organy w stylu rokokowym.

Źródło: Kluczborsko-Oleska Lokalna Organizacja Turystyczna

Ps.  Dnia 11.05.2010 kościół doszczętnie spłonął.

Drewniany kościół w Maciejowie wzmiankowany był już w 1446 r. W roku 1532 r. przejęty przez protestantów. Obecny, zbudowany został na przełomie XVI/XVII wieku w konstrukcji zrębowej na podmurowaniu ceglanym. Jest jednym z najmniejszych kościołów drewnianych powiatu kluczborskiego. Wyposażenie pochodzi z XVII i XVIII wieku. W 1696 roku kościół wyremontowano i rozbudowano. Z tego właśnie roku pochodzi ołtarz z postaciami św. Jana Ewangelisty, Katarzyny i Floriana, Jana Chrzciciela, Mojżesza oraz niezidentyfikowanej świętej. Całość wnętrza wykonano w stylu barokowym. W 1850 roku burza strąciła wieżę, którą zastąpiono przedłużonym dachem. Rok później zamontowano balustradę przed ołtarzem, a w 1861 roku organy. W kościele były trzy dzwony. Największy z nich został poświęcony przed 1926 r. W okresie II wojny światowej dwa większe zostały zabrane na potrzeby niemieckiego przemysłu zbrojeniowego. 30 czerwca 1996 roku został poświęcony średni 100 kilogramowy dzwon w tonacji “g”. Maciejów jest również miejscem nieodłącznie związanym z życiem i pracą najsłynniejszego polskiego pszczelarza ks. Jana Dzierżona. Do dziś znajduje się tutaj pasieka zarodowa wraz z dworkiem, w którym spędzał ostatnie chwile i pracował.

Żródło: Kluczborsko-Oleska Lokalna Organizacja Turystyczna

Zbicko to dawny książęcy dworek myśliwski, który powstał tu za czasów panowania książąt piastowskich. W epoce Fryderyka Wielkiego istniała tu niewielka huta żelaza. Następnie miejscowość zniknęła z mapy, gdyż w okolicy Lędzin powstał Wielki Staw Kalicha. Później Zbicko stało się folwarkiem, często zmieniającym właściciela. Wypasano tam bydło i źrebięta. Około roku 1800 zbicki folwark przeszedł w ręce radnego Opola - Promnitza. W 1850 roku majątek objął pruski rotmistrz Reymann, fundator kościoła w Lędzinach, który aktywnie uczestniczył w osuszaniu Stawu Kalicha i zamiany jego terenów na nowe pastwiska. po Reymanie właścicielami Zbicka byli: Wurtenberg i Padrock. W 1901 r. w Zbicku ustanowiono Państwowy Urząd Nadleśniczy. Obecnie w Zbicku znajduje się Ośrodek Rehabilitacyjno-Readaptacyjny Monar.

Barokowy monument wzniesiony został ku czci patrona dobrej spowiedzi, spowiedników oraz dochowania tajemnicy, niegdyś patrona pól i urodzaju. Zawiera kilka chronogramów z datami odwołującymi się między innymi do życia świętego oraz powstania pomnika. Na cokole znajdują się także liczne napisy zawierające prośby o opiekę nad miastem.

Późnobarokowa figura Św. Jana Nepomucena z 1711-12 r., ustawiona obok głównego portalu klasztoru franciszkanów.

Źródło: Atrakcje turystyczne Śląska Opolskiego, wyd. Oficyna Piastowska

Wybudowany został naprędce w 1741 roku jako trójkątna flesza o nazwie "Bialska". Był wielokrotnie przebudowywany. Pierwotnie na majdanie fortu znajdował się blokhauz - forteczka umożliwiająca okrężną obronę w przypadku zdobycia fortu. Stąd wzięła się nazwa "Otoczona wodną fosą". W roku 1807, podczas bitwy o Nysę, stanowiła miejsce zaciekłych bojów. W obecnym kształcie z traktem koszarowym, prochownią, remizami artyleryjskimi oraz latryną, poddana remontowi, stanowi wyjątkowo urokliwe miejsce w głębi Parku Miejskiego. Jest scenerią inscenizacji bitew o Nysę i innych imprez plenerowych. Obecnie administrowana przez Nyski Dom Kultury.

Źródło: Park Kulkturowo - Przyrodniczy Twierdza Nysa. Kulturowe Dziedzictwo Nyskich Fortyfikacji. Nysa

Fort złożony z fortyfikacji lewobrzeżnych (obejmujących miasto Koźle) i prawobrzeżnych, ziemno –ceglanych typu bastionowego. Założony na pocz. XVIII w. na miejscu murów miejskich. Przebudowany w latach 1744-45 przez wojska pruskie. W XIX i XX w. fragmenty fortyfikacji częściowo zabudowano, częściowo przekształcono w park i ogrody, adaptując zabudowania twierdzy na różne cele użytkowe.

Źródło: Atrakcje turystyczne Śląska Opolskiego, wyd. Oficyna Piastowska

Dziś organizowne są tu Dni Twierdzy Koźle.

Gospodarstwo Agroturystyczne "Agrorelaks" jest położone w Brynicy wśród łąk i lasów na granicy Stobrawskiego Parku Krajobrazowego. Posiada 20 miejsc noclegowych w 8 pokojach z własnymi łazienkami. Oferuje gościom oprócz bliskości lasu możliwość aktywnego wypoczynku dzięki temu, że specjalizuje się w hodowli koni rasy śląskiej. Miła rodzinna atmosfera panująca w ośrodku dzięki Państwu Renacie i Konradowi pozwoli każdemu na sympatyczny i przyjemny pobyt, tak aby skutecznie odpocząć od codziennych trosk. "AGRORELAKS" to "Najlepsze Gospodarstwo Rolne z Agroturystyką 2010" na opolszczyźnie oraz "Najpiękniejsza Zagroda Opolska 2010". Zapraszamy serdecznie do odwiedzenia Agrorelaksu i Brynicy, która dzierży tytuł Najpiękniejszej Wsi Opolskiej 2009.

Kościół gotycki, wzmiankowany już w 1286 r., przebudowany w 1770 r. na styl barokowy. Przy kościele znajduje się jeden z trzech w Polsce klasztor Benedyktynów (pozostałe w Tyńcu oraz Lubiniu).