Visit Opolskie - Portl regionalny województwa opolskiego

Pałac pochodzi z XVIII i XIX w., pierwotnie klasycystyczny, przebudowany i rozbudowany pod koniec XIX wieku w stylu neorenesansowym. Założenie jednopiętrowe na rzucie litery "U" z portykiem i wieżą akcentującą główne wejście. Bryła pałacu o wysokich dachach, z dwiema narożnymi basztami. Przed pałacem rozległy taras ze schodami prowadzącymi do parku. Obecnie pałac jest siedzibą Technikum Leśnego w Tułowicach.

Źródło: Atrakcje turystyczne Śląska Opolskiego, wyd. Oficyna Piastowska

Pierwotnie pałac stanowił własność księstwa opolskiego, po 1280 w dobrach kościelnych klasztoru w Jemielnicy, następnie od 1447 siedziba rodziny von Zyrowskich. W 1631 kupiony przez barona, później hrabiego Melchiora Ferdynanda von Gaschina, który rozbudował pałac w XVIII wieku. Ostatecznie obiekt znalazł się w posiadaniu rodziny v. Francken-Sierstorff (1899-1945). Po II wojnie światowej mieściło się w nim sanatorium dla dzieci. Obecnie jest własnością prywatną. Rozbudowywany jeszcze na przełomie XIX i XX w. otrzymał wygląd wieloskrzydłowej budowli z dwoma prostokątnymi wewnętrznymi dziedzińcami. W skrzydle frontowym brama wjazdowa z czworokątną wieżą na osi, w narożnikach - baszty z barokowymi hełmami. W otoczeniu pałacu znajduje się rozległy park.

Przepiękny pałac, powozownia i 23 hektarowy zespół parkowy – pełni funkcje rekreacyjne i krajoznawcze. Atrakcje parkowe: staw, malownicze alejki i kanały, jak również 300-letnie dęby – wspaniałe miejsce do obcowania z przyrodą. Pałac jest przystosowany do organizowania różnego rodzaju plenerów, imprez naukowych mających charakter konferencyjny oraz dużych wesel. We wnętrzach pałacu mieści się 52 miejsca noclegowe. Apartament oraz pokoje 1 i 2-osobowe z łazienkami, TV i telefonami (150-470 PLN). Na miejscu także restauracja i kawiarnia.

Inwestycja współfinansowana ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach programu INTERREG III A POLSKA-CZECHY. Gród położony jest nad zbiornikiem retencyjnym. Przeznaczony jest na organizację turniejów, festynów, szkoleń rycerskich.  W obiekcie można skorzystać z noclegów w komnatach 2-6-os., stylizowanych na średniowieczne (30 PLN). Pokoje znajdują się w czterech segmentach. Każdy segment składa się z 4 pokoi i wspólnej łazienki.

Pomnik upamiętniający walczących w powstaniach śląskich w latach 1919-1921.

Na szczycie wzniesienia Kobylica (395m n.p.m.) nad powstałym w wyniku prac wydobywczych kamienia, malowniczym stawem o nazwie "Żabie oczko" znajduje się granitowy obelisk ku czci urodzonego na terenie dzisiejszej gminy Prudnik niemieckiego poety epoki romantyzmu Josepha von Eichendorff. Do pomnika dotrzeć można drogą łączącą Prudnik z Dębowcem. Dla zmotoryzowanych turystów chcących obejrzeć przepięknie położony pomnik przygotowano parking oddalony od niego zaledwie kilkadziesiąt metrów. Ponadto przy stawie wyznaczono miejsce do odpoczynku wyposażone w stół i ławki. (Dębowiec)

Pomnik upamiętniający martyrologię jeńców wojennych pomordowanych w miejscowym obozie jenieckim.

Pomnik zony kata - znajduje sie przy ul.1-go Maja. Jest to kamienna, wieloboczna kolumna zwienczona naczolkiem opatrzonym profilowanym gzymsem. W naczolku umieszczono namalowany na blaszce obraz przedstawiajacy wedrujacego sw. Rocha, ktorego karmi Aniol. Wedlug wyrytej na kolumnie daty pochodzi ona z 1654 roku, obraz na blaszce jest znacznie pozniejszy, gdyz pochodzi z czasow renowacji kolumny. Pomnik z biegiem czasu zostal prawie calkowicie zapomniany. Moze w dalszym ciagu pozostalby niezauwazalny, gdyby nie znajdujaca sie na nim inskrypcja. Dzis jest ona co prawda zatarta, lecz wciaz jeszcze do odczytania ... w tlumaczeniu na jezyk polski (wersja oryginalna na koncu tekstu informacyjnego) tresc brzmi nastepujaco : "Ja, Krzysztof Kuhn, kat, kazalem zbudowac na wieczna chwale Boga na czesc Anny Katarzyny Helbranin mojej zony i gospodyni". Tresc inskrypcji wskazuje na zawod fundatora ... na fakt, ze byl katem. Kolumna ta jest wiec naprawde unikatowym swiadkiem historii miasta i ze wzgledu na inskrypcje staje sie cennym zrodlem wspominajacym o istnieniu w Otmuchowie dosyc pogardliwego rzemiosla a mianowicie katowni. Niewiele wiemy na temat fundatora tej kamiennej kolumny. Jakie byly dokladne przyczyny ufundowania pomnika sw. Rocha trudno dzisiaj powiedziec. Niewykluczone jest, ze mamy tutaj do czynienia z jednym z typowych pomnikow zarazy. Takie znaczenie sugeruje motyw sw. Rocha - patrona chroniacego od zarazy. Jego wizerunek spotyka sie wlasnie najczesciej na tego rodzaju pomnikach. Byc moze zona kata zmarla na zaraze ? Co sie tyczy zawodu kata ... W 1620 roku rada miejska ustanowila w Otmuchowie stanowisko kata, ktory nalezal do cechu w Nysie i byl tylko, jak mowia zrodla, polmistrzem (Halbmeister). Pierwszym katem zostal 26 sierpnia 1620 roku Wolf Bohmichen. Zawod ten istnial w Otmuchowie az do polowy XIX wieku i przekazywany byl z pokolenia na pokolenie przez wiele stuleci tylko w dwoch rodzinach. Do obowiazkow kata nalezalo wykonanie wyroku a takze pogrzebanie zwlok. Wyroki wykonywano przez sciecie glowy mieczem. Co ciekawe, skazany podczas wyroku musial siedziec na krzesle.

Źródło: http://www.foto.otmuchow.info/html/zabytki_otmuchowa-pomnik_zony_.html

Ponorbertański zespół klasztorny - opactwo założone w 1228 r. przez księcia opolskiego Kazimierza I. Średniowieczny kościół i klasztor otoczony fortyfikacjami ok. 1600 r. Opuszczony podczas wojny trzydziestoletniej, spalony przez wojska szwedzkie w 1643 r. Obecny wybudowany powtórnie na miejscu średniowiecznego w 1648 r. Obejmuje kościół, klasztor i tzw. prałaturę otoczone częściowo zachowanymi fortyfikacjami. Wybitne dzieło barokowe o rezydencjonalnej okazałości oraz bogactwie form architektonicznych elewacji i wnętrz. Dziś znajduje się tu zakład opiekuńczy św. Henryka dla dzieci niepełnosprawnych.

Źródło: Atrakcje turystyczne Śląska Opolskiego, wyd. Oficyna Piastowska

Brzeski ratusz to najlepiej zachowana w całości  renesansowa budowla miejska na Śląsku. Wzniesiony w latach 1570-1572 przez J. Parra, przebudowany w XVIII i XIX wieku. Trójskrzydłowy, wzniesiony na planie litery U, z wewnętrznym dziedzińcem i czworoboczną wieżą, ożywiony ozdobnymi szczytami. Wewnątrz piękna Sala Stropowa i Sala Rajców z barokowym wystrojem z 1746 roku.

Źródło: Atrakcje turystyczne Śląska Opolskiego, wyd. Oficyna Piastowska

Ratusz zbudowany na przełomie XV i XVI wieku, wielokrotnie odbudowywany po pożarach. Barokowo-klasycystyczny kompleks złożony z prostokątnego korpusu, kwadratowej wieży i przybudowanych domów. W wejściu renesansowy portal kamienny z pierwszej połowy XVI wieku. Do ratusza przylegają budynki szczytowe.

Źródło: Atrakcje turystyczne Śląska Opolskiego, wyd. Oficyna Piastowska

Ratusz wzniesiony w XV wieku, przebudowany renesansowo, a następnie rozbudowany klasycystycznie w 1840 roku, kilkakrotnie odnawiany. Złożony z późnoklasycystycznego korpusu z pierwotną gotycko-renesansową kwadratową wieżą, górą przechodzącą w ośmiobok. Korpus ratusza dwupiętrowy, wzniesiony na rzucie prostokąta. Wewnątrz zachowane częściowo gotyckie piwnice sklepione kolebkowo.

Źródło: Atrakcje turystyczne Śląska Opolskiego, wyd. Oficyna Piastowska

Późnorenesansowo-manierystyczny ratusz z elementami barokowymi i ośmioboczną wieżą nadbudowaną nad szczytem od północy. Wzniesiony w 1608 roku na zrębie gotyckiego ratusza z XIV wieku. Odnowiony w 1653 roku, ozdobiony w 1774 roku dekoracją malarską przez A. Sebastiniego oraz rzeźbiarską i sztukatorską przez J.J.Schuberta - mistrzów swej epoki. Po uszkodzeniu w 1945 roku odbudowany w latach 1955-1957.

Źródło: Atrakcje turystyczne Śląska Opolskiego, wyd. Oficyna Piastowska

Ratusz wzmiankowany po raz pierwszy w 1383 roku, zbudowany na miejscu wcześniejszego domu kupieckiego, przebudowany w 1570 roku w stylu renesansowym z dodaniem wieży ozdobionej dekoracją sgraffitową. Zniszczony w czasie II wojny światowej, odbudowany w 2008 roku.

Źródło: Atrakcje turystyczne Śląska Opolskiego, wyd. Oficyna Piastowska

Ratusz zbudowany w końcu XIV wieku, rozbudowany późnorenesansowo w początkach XVII wieku, a następnie w wiekach późniejszych. Wielokrotnie odnawiany, gruntownie w 1839 r. Gotycko-renesansowy, wzniesiony na rzucie litery L, z kwadratową gotycką wieżą zwieńczoną galeryjką i późnorenesansowym, baniastym hełmem z 1625 roku. Elewacje zewnętrzne i wnętrza silnie przekształcone.

Źródło: Atrakcje turystyczne Śląska Opolskiego, wyd. Oficyna Piastowska

Ratusz opolski to założenie o dwuskrzydłowym korpusie z podcieniami i czworoboczną wieżą w stylu florenckiego Palazzo Vecchio. Usytuowany na miejscu drewnianego domu kupieckiego z XIII wieku, przekształconego w murowany w połowie XIV wieku. Obecna forma nadana w wyniku przebudów w XIX i XX wieku. W połowie lat 90-tych poddany renowacji elewacji i wnętrza.

Źródło: Atrakcje turystyczne Śląska Opolskiego, wyd. Oficyna Piastowska

Paczkowski ratusz powstał w połowie XVI wieku, jednak był wielokrotnie przebudowywany, dlatego oryginalny renesansowy charakter zachowała do dziś jedynie wieża ratuszowa, której budowę ukończono najprawdopodobniej w 1552 roku.

Jest ona jedną z najlepiej zachowanych wież renesansowych na Śląsku i stanowi znakomity punkt widokowy, z którego roztacza się widok na panoramę całego miasta.

We wnętrzu wieży znajduje się zabytkowy mechanizm zegarowy wyprodukowany w 1858 roku przez Carla Weissa, uznanego zegarmistrza z Głogowa.

Obecny budynek ratusza pochodzi z pierwszej połowy XIX wieku i zgodnie z tradycją jest siedzibą władzy samorządowej. Wewnątrz budynku znajduję się piękna, zabytkowa sala posiedzeń rady miejskiej.

Źródło: Urząd Miejski w Paczkowie

Dzisiejsza forma ratusza wywodzi się z osiemnastego wieku. W wieku dziewiętnastym zarówno budynek, jak i przylegająca do niego wieża zostały podwyższone. Prudnicki ratusz nagrodzony został przez Generalnego Konserwatora Zabytków tytułem Zabytek Zadbany.

Ratusz neogotycki, wzniesiony w latach 1844-1846 po spaleniu w 1827 r. poprzedniego XVI-wiecznego, z którego ocalała wieża. Złożony z dwupiętrowego korpusu wzniesionego na rzucie prostokąta i kwadratowej wieży zwieńczonej klasycystyczno-neogotyckim hełmem, wbudowanej częściowo w korpus.

Źródło: Atrakcje turystyczne Śląska Opolskiego, wyd. Oficyna Piastowska