Visit Opolskie - Portl regionalny województwa opolskiego

Kościół parafialny pw. św. Jadwigi, dawniej pw. św. Walentego; usytuowany w kręgu starych dębów; zbudowany w 1711 roku; hełm baniasty na wieży z roku 1930; drewniany o konstrukcji zrębowej; wieża z izbicą, transpet utworzony przez kaplicę, nad zakrystią loża kolatorska; wyposażenie wnętrza barokowe; strop i ściany ozdobione odkrytą w 1971 roku ciekawą polichromią z XVIII wieku, która przedstawia m.in. słynną "bierdzańską śmierć".

Kościół filialny pw. Św. Jana Chrzciciela, zbudowany został na przełomie XVII/XVIII wieku, wieżę dobudowano w 1818 r. Jest to klasyczny kościółek drewniany zbudowany w konstrukcji zrębowej, o malowniczych połaciach dachu, wzbogaconych nad nawą sześcioboczną wieżyczką na sygnaturkę, nakrytą baniastym hełmem.
W Wędryni znajduje się pięknie położony zespół dworsko-pałacowy.

Na jednym z najwyższych wzniesień ziemi brzeskiej (181 m n.p.m) wznosi się barokowy kościół pw. św. Jana Chrzciciela. Wzmianki o nim pochodzą z 1255 r. Początkowo własność  joannitów.

Od 1207 do 1810 r. Łosiów był siedzibą komturstwa zakonu maltańskiego. Obecny kościół zbudowany został w latach 1703-1731. Mimo przebudowy zachowały się fragmenty murów gotyckich.

Wewnątrz kościoła odnajdujemy barokowe wyposażenie oraz iluzjonistyczne polichromie, a także liczne krzyże maltańskie.

W pobliżu kościoła znajduje się kamienna, barokowa, jedna ze starszych na Śląsku, figura św. Jana Nepomucena (1709 r.). Pod ogrodzeniem kościelnym w 1999 r. została ustawiona pamiątkowa tablica ustawiona z napisem: Podwaja własne życie kto przeszłość rozważa podpisana przez mieszkańców Łosiowa i okolic.

Kościół (eksponat muzealny) przeniesiony z Gręboszowa k/Namysłowa; modrzewiowy o konstrukcji zrębowo-wieńcowej; zbudowany w 1613 roku przez protestantów, później użytkowany prze katolików; po II wojnie światowej opuszczony; wewnątrz unikatowe epitafia chłopskie z kaplicy cmentarnej z Ligoty Górnej.

Kościół pw. św. Marii Magdaleny zbudowany został w 1680 r., był wówczas filią parafii w Oleśnie. Od 1911 r. jest kościołem parafialnym, gruntownie odnowiony w latach 1955- 1959. Orientowany, drewniany o konstrukcji zrębowej, z wieżą konstrukcji słupowej. Zewnętrzne ściany kościoła podbite gontem, dach siodłowaty również pokryty gontem. Ściany wieży pochyłe, szalowane; u góry izbica, nakryta ośmiobocznym dachem namiotów. Nad nawą czworoboczna wieżyczka na sygnaturkę. Obraz Matki Boskiej z XVII w., Stacje Drogi Krzyżowej z XIX w. o charakterze ludowym. Pozostałe wyposażenie kościoła współczesne.

Źródło: Kluczborsko-Oleska Lokalna Organizacja Turystyczna

Kościół pielgrzymkowy pw. św. Rocha; zbudowany w 1658 roku w lesie na miejscu pochówku ofiar zarazy; drewniany o konstrukcji zrębowej; prezbiterium zwrócone ku północy; otoczony dookolnie sobotami; od południa zewnętrzny ganek z wejściem na chór muzyczny; wyposażenie wnętrza barokowe.

Kościół murowany, pochodzący z XIV wieku. Poewangelicki (od 1534 do 1945). Odbudowany po zniszczeniach wojennych. Zachowane polichromie ścienne.

Kościół filialny pw. św. Wawrzyńca zbudowany został w 1686 r. (data ta jest umieszczona na belce tęczowej wspartej na ozdobnie wyrzynanych kroksztynach). Prezbiterium nakryte jest pozornym sklepieniem kolebkowym, zaś nawa stropem kasetonowym. We wnętrzu uwagę zwraca ołtarz barokowy z połowy XVII w.

Kościół w Obórkach istniał już od XIV wieku, przejęty w czasach reformacji przez protestantów. Obecny powstał w XVI wieku i został przebudowany w 1685 roku, zaś wieżę dobudowano w 1755 roku. Do 1945 w rękach ewangelików. Obecnie świątynia należy do Kościoła Polskokatolickiego.

Obiekt stanowi połączenie różnych technik architektonicznych:  prezbiterium posiada konstrukcję szkieletową, wypełnioną drewnem i gliną, szersza od niego nawa ma konstrukcję częściowo zrębową, a częściowo sumikowo-łątkową.

Do kościoła przylega od południa kruchta o konstrukcji szkieletowej z wypełnieniem ceglanym. Do północnej ściany prezbiterium przylega murowana zakrystia o konstrukcji ceglano-kamiennej. Kwadratowa wieża po stronie zachodniej, wzniesiona w konstrukcji szkieletowej, oszalowana drewnem i zwieńczona baniastym hełmem gontowym.

We wnętrzu do dziś zachował się strop pokrytą piękną polichromią XVI-wieczną w formie kasetonów, rozet i ornamentów roślinnych. W środku również ambona z 2 poł. XVII w. z malowanymi wizerunkami Ewangelistów, chrzcielnica kamienna z XVI w. o kształcie kielicha. Kościół otoczony jest murem z kamienia polnego.

Kościół filialny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny (parafia Chocianowice), wzmiankowany w 1447 r. zbudowany w 1688 r., orientowany, konstrukcji zrębowej, z wieżą konstrukcji słupowej o ścianach nieznacznie pochyłych, oszalowanych deskami. Całość nakryta dachem gontowym. Ołtarz główny i ołtarze boczne barokowe i rokokowe.

Kościół pw. Wszystkich Świętych istniał już w 1447 r. Po jego pożarze w 1519 r. wzniesiono nowy. Obecny drewniany kościół parafialny zbudowano w 1599 r. Jest to kościół o konstrukcji zrębowej, orientowany, wieża budowana w konstrukcji słupowej o ścianach pionowych, nakryta dachem czterospadowym o wypukłych połaciach, nad nawą i prezbiterium dach siodłowy. Ściany na zewnątrz podbite gontem, od północy niskie soboty wsparte na słupach.

Gotycki kościół św. Jakuba Apostoła wzniesiony ok. 1309 r., częściowo przebudowany w XVI w., z zachowaną bogatą gotycką dekoracją kamieniarską. Na ścianach kruchty pozostałości renesansowej dekoracji sgraffitowej. Na wszystkich ścianach wnętrza odkryty w 1865 r. największy zespół gotyckich polichromii powstałych w 3 fazach: w 1360-70 r. na strychu (dzieło twórcy z Pragi), w 1 poł. XV w. w prezbiterium (sceny maryjne i symboliczne), przed 1483 r. na ścianach nawy (obszerny cykl scen ze Starego i Nowego Testamentu oraz z Sądem Ostatecznym – przykład tzw. „Biblii Pauperum”). Na stropie nawy polichromia z pocz. XVI w.

Źródło: Atrakcje turystyczne Śląska Opolskiego, wyd. Oficyna Piastowska

Kościół św. Mikołaja - gotycki, trzynawowy, wzniesiony w latach 1370-1417 w miejscu wcześniejszego, z jedną z najwyższych na Śląsku naw głównych (ok. 30 m). Wieże nadbudowane w latach 1884-1885. Po zniszczeniach wojennych odbudowany w latach 60-tych XX wieku. Z dawnego, bogatego wystroju wnętrza zachowane epitafia mieszczańskie - od renesansowych po barokowe. W prezbiterium gotycki tryptyk z 1500 r., w zakrystii cenne polichromie gotyckie (1418 -1428). W kościele bierze swój początek Szlak Średniowiecznych Polichromii.

Źródło: Atrakcje turystyczne Śląska Opolskiego, wyd. Oficyna Piastowska

Mieści się w dawnym pałacu biskupów wrocławskich. Posiada zbiory z zakresu archeologii i rzemiosła artystycznego oraz kolekcję malarstwa europejskiego XV-XIX w. i zbiór grafiki od XVI-XX w.. Wystawy stałe: Dzieje Nysy XVI-XVIII w., Nysa w świetle badań archeologicznych, Sztuka i rzemiosło artystyczne XVI-XIX w., Galeria malarstwa obcego XVI-XIX w..

Źródło: Atrakcje turystyczne Śląska Opolskiego, wyd. Oficyna Piastowska

Legenda zapisana w obrazie

Pewna niepisana tradycja przekazuje, że w osadzie leżącej przy przejściu przez rzekę Nysę Kł. – dzisiejszą Nysę, Benedyktyni z Ołomuńca założyli drewnianą kaplicę św. Jakuba. Jak wiemy zakon opiekował się wszystkimi pielgrzymami zdążającymi do Santiago de Compostela, i właśnie w tym miejscu mieli wybudować stację przystankową. 
Drugim w historii naszego miasta związanym z kultem św. Jakuba jest piękna legenda zapisana w obrazie:

Jak św. Jakub uratował Nysę przed pożarem.
W kaplicy Wniebowzięcia NPM w nyskiej katedrze, znajduje się obraz pochodzący z dawnego barokowego ołtarza głównego. W prawym dolnym narożniku obrazu możemy zobaczyć scenę płonącego miasta, gaszonego przez anioły. Wyżej widzimy postać św. Jakuba, który wyjednał ratunek dla Nysy u Świętej Trójcy i Matki Boskiej.

Żeby wyjaśnić tą kompozycję, musimy się cofnąć o kilkaset lat, do roku 1642, do czasów wojny trzydziestoletniej. Nasze miasto było dwukrotnie najeżdżane przez Szwedów. Po raz pierwszy w 1639 roku, kiedy to atak szwedzkich wojsk został skutecznie odparty. Po raz drugi Szwedzi zaatakowali Nysę 6 czerwca 1642 roku i po trwającym dziesięć dni oblężeniu obrona skapitulowała. Przez ponad miesiąc Szwedzi plądrowali miasto. Dopełnieniem tragedii była ogromna, licząca 60. tys. talarów kontrybucja. Kiedy nie pozostało już nic, co można byłoby zrabować, 17 lipca opuścili miasto biorąc do niewoli wielu znacznych mieszczan - zapewne liczyli na wysoki okup. Wśród jeńców znalazł się proboszcz kościoła św. Jakuba – Sebastian Roztock, który po powrocie z niewoli ze Szczecina, pracował przy odbudowie miasta. Jak powiada legenda, sam własnoręcznie kopał fundamenty pod kaplicę dziękczynną, barokowe baptysterium przy kościele św. Jakuba. W 1665 roku został biskupem wrocławskim. Pochodził, jak to się dawniej mówiło, z nizin społecznych. Urodził się w Grodkowie w rodzinie rzemieślniczej.
Kiedy Szwedzi opuszczali Nysę, a był to środek upalnego lata, postanowili miasto spalić. Podłożyli ogień w kilku miejscach i przyglądali się bezkarnie z góry na nyską apokalipsę, co możemy zobaczyć na obrazie. Mieszczanie, nie widząc ratunku, zbiegli się do kościoła i żarliwymi modlitwami zaczęli błagać św. Jakuba o ratunek. Jakie musiało być zdziwienie Szwedów, kiedy z bezchmurnego nieba na miasto spadła rzęsista ulewa, gasząc niszczycielski pożar. Od tamtego czasu kult św. Jakuba w naszym mieście wspaniale się rozwija, co możemy zobaczyć w naszym kościele, przez współczesnych nysan zwanym katedrą a od niedawna bazyliką. 

Przebieg „Nyskiej Drogi św. Jakuba” na terenie Gminy Nysa

„Nyska Droga św. Jakuba” zaczyna się w mieście przygranicznym Głuchołazy. Z Gminą Nysa łączy się w Kopernikach, skąd według legendy wywodzą się przodkowie Mikołaja Kopernika. Tu zwiedzić możemy neogotycki kościół pw. św. Mikołaja z pięknym wnętrzem barokowym. Wychodząc z wioski kierujemy się do Siestrzechowic, położonych na południowym brzegu Jeziora Nyskiego. Dalej droga nasza biegnie wałem jeziora do Nysy. Przed nami rozciągają się wspaniałe widoki na góry i jezioro. Przechodzimy przez tamę, idąc dalej dochodzimy do betonowych schodów, którymi schodzimy z wału. Przechodzimy przez drogę, skręcamy w prawo, następnie w lewo i ul Saperską idziemy wzdłuż ogrodów działkowych. Dochodzimy do zakrętu, w lewo, skręcamy w prawo i brukowaną drogą dochodzimy do zabudowań przemysłowych. Za ścianą lasu skręcamy w lewo i gruntową alejką dochodzimy do tamy na rzece za którą skręcamy w prawo. Kierując się znakami wchodzimy do parku. Idąc alejkami, dochodzimy do głównego kanału, za którym skręcamy w lewo, przechodzimy przez ul. Bohaterów Warszawy i wchodzimy plac Ignacego Paderewskiego. Przed nami bryła barokowego kościoła św. Św. Piotra i Pawła. W kościele znajdują się wspaniałe iluzjonistyczne polichromie przedstawiające historię odnalezienia Krzyża Św. Dochodzimy do barokowej Fontanny Trytona, która została wykonana na wzór rzymskiej Fontanny Del Tritone G.L. Berniniego. Wchodzimy do rynku, przechodzimy obok późnorenesansowego Domu Wagi Miejskiej. Przed nami potężna bryła Bazyliki Mniejszej św. Jakuba z wolnostojąca dzwonnicą, w której znajduje się skarbiec św. Jakuba. Warto go odwiedzić i obejrzeć wspaniałą kolekcję nyskiego złotnictwa. Warto złożyć wizytę w Muzeum, w którym poza wspaniałą kolekcją malarstwa zobaczyć możemy szklankę św. Jadwigi. Druga szklanka świętej znajduje się w skarbcu na Wawelu. Na Rynku Solnym stoi Dom macierzysty Sióstr św. Elżbiety, jego założycielką była błogosławiona Maria Luiza Merkert, której relikwie znajdują się w nyskiej bazylice. Po zwiedzeniu bazyliki idziemy w stronę ul. Wrocławskiej. Dochodzimy do Pięknej Studni nakrytej wspaniałą barokową kratą. Ul. Kowalską dochodzimy do Bastionu św. Jadwigi, skręcamy w prawo następnie w lewo i znowu w prawo, dalej ul. Armii Krajowej dochodzimy do elektrowni, przechodzimy przez bardzo ruchliwą ul. Bema i dalej idąc wzdłuż rzeki dochodzimy do kładki, przechodzimy na drugą stronę. Skręcamy w prawo, dochodzimy do neoromańskiego kościoła św. Elżbiety i klasztoru franciszkanów. Idziemy dalej wzdłuż koryta rzeki. Mijamy po drodze stary cmentarz i nieczynny kościół św. Rocha. Drogą przez nadrzeczny las, dochodzimy do kościółka MB Wspomożenia Wiernych zwanym w Lasku. Po chwili odpoczynku idziemy w dół lipową alejką, skręcamy w lewo i polną drogą wśród nadrzecznych łąk dochodzimy do ściany lasu. Skręcamy w lewo, przechodzimy przez las idziemy dalej w stronę Złotogłowic. Po drodze mijamy ciekawy krzyż pokutny.

Źródło: http://www.um.nysa.pl/_portal/12626034044b41cc8c9af7b/Nyska_Droga_św._Jakuba.html

Dawne opactwo cystersów fundowane przez księcia opolskiego Bolka I dla cystersów sprowadzonych po 1280 r. z Rud. Zamienione po kasacie konwentu w 1810 r. w kościół parafialny oraz plebanię i urzędy. Złożone z kościoła, klasztoru i budynków gospodarczych z ogrodami. Obecny barokowy kształt nadany w pierwszej połowie XVIII wieku. Wystrój wnętrza kościoła późnobarokowy (m.in. z obrazami M. Willmanna z końca XVII w.) i rokokowy z XVIII w.

Źródło: Atrakcje turystyczne Śląska Opolskiego, wyd. Oficyna Piastowska

Ośrodek Rehabilitacyjno – Wypoczynkowy „SKOWRONEK” - Górski Ośrodek Uzdrowiskowy z II połowy XIX w. położony u podnóża Gór Opawskich w części zdrojowej miasta Głuchołazy, urządzony w stylowym dawnym sanatorium wodoleczniczym o tradycjach leczniczych Kneippa i Priessnitza. Ośrodek „Skowronek”, dysponuje 120 miejscami w pokojach 1, 2, 3-os. , wszystkie z łazienką, telefonem, radiem, TV , lodówką oraz apartamentami rodzinnymi z aneksem kuchennym i apartamentami jednoosobowymi. Do dyspozycji gości ośrodek posiada: gabinety rehabilitacyjne, kaplicę, klimatyzowaną salę balową, salę kominkową, trzy sale konferencyjne (110, 35 i 15 miejsc), centrum odnowy i relaksu SPA, salę komputerową ze stałym łączem internetowym, jadalnię, bibliotekę, kawiarnię, salę bilardową, salę dyskotekową, boiska sportowe, tereny na spotkania przy ognisku, wiatę grillowi - kolibę, ogród jordanowski, piękne trasy spacerowe, wypożyczalnię rowerów, miejsca parkingowe na terenie posesji na ok. 50 aut. Ośrodek oferuje w okresie roku szkolnego pokoje o niższym standardzie (bez łazienek) – 90 miejsc noclegowych

Pomnik zony kata - znajduje sie przy ul.1-go Maja. Jest to kamienna, wieloboczna kolumna zwienczona naczolkiem opatrzonym profilowanym gzymsem. W naczolku umieszczono namalowany na blaszce obraz przedstawiajacy wedrujacego sw. Rocha, ktorego karmi Aniol. Wedlug wyrytej na kolumnie daty pochodzi ona z 1654 roku, obraz na blaszce jest znacznie pozniejszy, gdyz pochodzi z czasow renowacji kolumny. Pomnik z biegiem czasu zostal prawie calkowicie zapomniany. Moze w dalszym ciagu pozostalby niezauwazalny, gdyby nie znajdujaca sie na nim inskrypcja. Dzis jest ona co prawda zatarta, lecz wciaz jeszcze do odczytania ... w tlumaczeniu na jezyk polski (wersja oryginalna na koncu tekstu informacyjnego) tresc brzmi nastepujaco : "Ja, Krzysztof Kuhn, kat, kazalem zbudowac na wieczna chwale Boga na czesc Anny Katarzyny Helbranin mojej zony i gospodyni". Tresc inskrypcji wskazuje na zawod fundatora ... na fakt, ze byl katem. Kolumna ta jest wiec naprawde unikatowym swiadkiem historii miasta i ze wzgledu na inskrypcje staje sie cennym zrodlem wspominajacym o istnieniu w Otmuchowie dosyc pogardliwego rzemiosla a mianowicie katowni. Niewiele wiemy na temat fundatora tej kamiennej kolumny. Jakie byly dokladne przyczyny ufundowania pomnika sw. Rocha trudno dzisiaj powiedziec. Niewykluczone jest, ze mamy tutaj do czynienia z jednym z typowych pomnikow zarazy. Takie znaczenie sugeruje motyw sw. Rocha - patrona chroniacego od zarazy. Jego wizerunek spotyka sie wlasnie najczesciej na tego rodzaju pomnikach. Byc moze zona kata zmarla na zaraze ? Co sie tyczy zawodu kata ... W 1620 roku rada miejska ustanowila w Otmuchowie stanowisko kata, ktory nalezal do cechu w Nysie i byl tylko, jak mowia zrodla, polmistrzem (Halbmeister). Pierwszym katem zostal 26 sierpnia 1620 roku Wolf Bohmichen. Zawod ten istnial w Otmuchowie az do polowy XIX wieku i przekazywany byl z pokolenia na pokolenie przez wiele stuleci tylko w dwoch rodzinach. Do obowiazkow kata nalezalo wykonanie wyroku a takze pogrzebanie zwlok. Wyroki wykonywano przez sciecie glowy mieczem. Co ciekawe, skazany podczas wyroku musial siedziec na krzesle.

Źródło: http://www.foto.otmuchow.info/html/zabytki_otmuchowa-pomnik_zony_.html

Na południu Opolszczyzny, w Powiecie Nyskim, powstał kolejny, nowy produkt turystyczny. Tym razem jest to Turystyczna trasa rowerowa „Szlakiem czarownic”, o długości ok. 85 km. Trasa, jak nazwa wskazuje, przebiega przez miejsca związane z historią procesów czarownic i pozwala na poznanie mrocznych czasów inkwizycji.

Jednak nie tylko czarownice są atrakcją tej trasy. Wzdłuż jej przebiegu możemy zobaczyć wiele ciekawych zakątków i obiektów historycznych powiatu nyskiego. Zobaczymy miejsca, gdzie wydobywano złoto w okolicach Głuchołaz, zwiedzimy obiekty forteczne nyskiej twierdzy, będziemy podziwiać wspaniałe górskie panoramy z wieży średniowiecznego zamku biskupiego w Otmuchowie, albo zwiedzimy Paczków – nazywany polskim Carcassonne – z zachowanymi niemal w całości średniowiecznymi obwarowaniami miejskimi.

Pomysł na oznakowanie takiej trasy zaczerpnięty został od naszych południowych sąsiadów i jest kontynuacją oznakowanej kilka lat temu podobnej trasy w Republice Czeskiej. Czeski odcinek trasy liczy ok. 140 km i biegnie z miejscowości Mohelnice przez Sumperk, Jesenik, kończąc swój bieg w Zlatych Horach, gdzie w Muzeum Miejskim możemy znaleźć ekspozycję z narzędziami tortur wykorzystywanymi podczas procesów czarownic. Tutaj właśnie bierze początek polski odcinek szlaku. Po przekroczeniu „otwartej” granicy szlak czarownic biegnie do Głuchołaz z Szubieniczną Górą, Jarnołtówka z Grobem Czarownicy, Nysy z ekspozycją muzealną dotyczącą procesów czarownic, Otmuchowa z pomnikiem żony kata, a kończy swój bieg w Paczkowie przy Domu Kata. Na trasie turyści znajdą również tablice informacyjne z mapą jej przebiegu i opisem wydarzeń historycznych oraz ciekawych zabytkowych obiektów znajdujących się przy szlaku. Szlak ten uzupełnia istniejącą już w tym rejonie, na pograniczu polsko-czeskim, liczącą kilkaset kilometrów sieć tras rowerowych, która pozwala turystom poruszać się po oznakowanych szlakach po polskiej i czeskiej stronie granicy. Niewiele jest w Polsce miejsc, które posiadają tak piękny krajobraz (góry i jeziora) i bogatą, owianą tajemniczością historię oraz wiele legend, które mieszają się z faktami. Miejsc, które są intrygujące zarówno dla badaczy historii jak i turystów chcących aktywnie spędzić urlop. Taka trasa rowerowa to nie tylko pomysł na promocję regionu, ale także sposób na zdrowy i sportowy tryb życia. Zachęcamy zatem wszystkich do odwiedzenia terenów powiatu nyskiego i poznania interesującej, choć czasem tak okrutnej historii pogranicza polsko-czeskiego.

Wydział Promocji, Sportu i Turystyki

Starostwa Powiatowego w Nysie

Tel. 77 408 50 59

e-mail: promocja@powiat.nysa.pl

Szlak czerwony, najdłuższy, umożliwia poznanie najważniejszych atrakcji Gór Opawskich. W obrębie Góry Parkowej ma on długość ok. 6 km. Z placyku ''pod Amorkiem'' wiedzie on prosto na szczyt Przedniej Kopy 495 m. n.p.m. gdzie Ze szczytu Przedniej Kopy czerwone znaki prowadzą malowniczą przecinką leśną obok szczytu Średniej Kopy (543 m. n.p.m.) do przełęczy 505 gdzie szlak czerwony krzyżuje się ze szlakiem niebieskim i drogą do Podlesia. Szlak czerwony wiedzie dalej prosto na szczyt Tylniej Kopy 535 m. n.p.m., a stamtąd w dół do drogi asfaltowej Podlesie-Konradów. W odległości 300 m. od wejścia szlaku na drogę asfaltową idąc w przeciwną stronę niż szlak, czyli w stronę Podlesia zobaczyć można leżący przy drodze głaz graniczny z inicjałami Biskupa Andrzeja z datą 1586 r. Ten odcinek szlaku czerwonego można przejść w ok. 1.5 - 2 godz. Dalej szlak biegnie przez Konradów, obok przejścia granicznego do Jarnołtówka na szczyt Biskupiej Kopy (889 m. n.p.m.), a stamtąd przez Srebrną Kopę (785 m. n.p.m.) do Pokrzywnej i dalej aż do Prudnika.

Źródło: http://www.glucholazy.pl/um/in1.php?k1=108&k2=0&nr=060316092142